maryam > Recent Status Updates

من باید از خودم بپرسم که می‌خواهم بچه‌ام را به چه دنیایی پرتاب کنم. مدرسه فورا از من میگیردش تا کله‌اش را از دروغ‌هایی که من در طول در طول عمرم به عبث با آنها جنگیده‌ام پر کند. واجب کرده تا نگاه کند تا بچه‌ام در برابر چشمم یک خرف سازشکار از آب دربیاد؟ یا باید افکار خودم را بهش تلقین کنم و ببینم که مثل خودم رنج می‌کشد. برای اینکه گرفتار همین کشمکش‌هایی خواهد شد که من هستم؟

- حتی خاطرات دردناک هم ایجاد نوعی علاقه میکند.
-: به چی؟ به ماندن در مملکتی که در آن متولد شده‌ام؟ مثل این است که جایی که درخت نمی‌تواند در ان قد بکشد، خانه‌ی درخت باشد. خانه‌ی درخت جایی است که در آن‌جا خرمی بیابد.

فوق‌العاده خوشحالم که موفق شدی(که مهاجرت کنی). اینجا تا آخرین روز مورد سوءظن بودی. هیچ‌وقت نمی‌گذاشتند که به شغل خود بپردازی. ان‌وقت تبلیغ وطن هم میکنند. چطور ممبکتی را که در آن از کار کردن محرومی دوست داشته باشی. من می‌توانم بهت بگویم که هیچ عشقی به مملکتم ندارم.

همه‌ی لذت داشتن یک راز بزرگ در این است که بتوانید آن را به یک دوست بگویید. اگرنه داشتن رازی که هیچ‌کس از آن خبر ندارد؛ هیچ لطفی ندارد.

آدم نمی تواند در چنین دنیایی بچه دار شود.
نمیتواند رنج را امتداد دهد، یا بر نسل این حیوانات شهوتران بیفزاید، حیواناتی که احساساتشان پایدار نیست، دستخوش هوا و هوس و نخوت اند.

فکر می‌کنم روز تولد بعدیم برم راش یه کادو بخرم. فکر می ‌کنم باید این رسم شه. آدم از همه کادو می‌گیره و یه کادو هم برای مامانش می‌خره. چون همیشه کنارش هست. فکر می‌کنم قشنگ میشه.

کیف مامان اینش خوبه که هرچی هرلحظه که بخوای توش داره. وقتی کوچیک بودم بهش می‌گفتم «جعبه‌ی کمک‌های اولیه» چون اون موقع‌ها مشکل‌مون رو همین حل می‌کرد. هنوز نمی‌دونم مامان چطوری همچین کیفی داره.

بچه آخری‌ها در تصور بقیه کوچکتر از سن‌شان می‌مانند. انگار زندگی همه در جوانی ثابت مانده و پیش‌تر نرفته.

به نظرم این مراسم نسبت نوشتن بود، کسر نوشتن از اندوه کوچک روی اندوه بزرگ و خجالت کشیدن از صورت کوچک کسر. روضه که تمام می‌شد زن‌ها غم کوچک‌شان را که خرد و پیش‌پا افتاده‌تر از قبل بود برمی‌داشتند و سبک می‌رفتند خانه.

حس می‌کردم دستم دارد از دستت درمی‌آید و آتش می‌گرفتم از سرمای تنهایی.
...
شیر دادن به بچه خودش روضه بود. توی هیات تازه‌مادرها رباب دم در ایستاده بود و خوش‌آمد می‌گفت. سینه‌ی مادرها زخم بود اما از روی ماه رباب خجالت می‌کشیدند. در هیات تازه‌مادرها هرکس در همان اتاقی نشسته بود و طفلش را شیر می‌داد روضه می‌خواند و اشک می‌ریخت.

بیا که خانه‌ی عباس باوفا این‌جاست
دری که بسته نگردد به روی ما این‌جاست

هر سهمی که از زخم به کسی می‌دهند انگار دعوت‌نامه‌ای باشد به مجلس روضه. رنج‌ها غبار از دل و جان آدم‌ها پاک می‌کنند. هرکس رنج بیشتری کشیده باشد به مصیبت کربلا نزدیک‌تر می‌شود. بعضی‌ها را هم روزگار قدم به قدم می‌رساند پشت خیمه حسین(ع).

عمو سرش را به زیر انداخت و گفت: امام حسین هم زن و بچه داشت.
جمله‌اش افتاد توی بشقاب گل سرخی ملامینو برش داشتم. بویش کردم. مثل ماهی از دستم سر خورد و افتاد روی خاک.

آخرهای روضه که مداح چند لحظه سکوت می‌کرد و مردم نرم نرم با هم گریه می‌کردند باب میلم بود. این لحظات طراوت پس از باران بود.

هرسال می‌ترسیم از اشکی که تمام شود، از دلی که راه نیاید، نلرزد، خودش را بین بهشت و دوزخ مخیر نبیند. هر سال برای اشک‌های سال بعد نذر می‌کنیم. نذر جناب حر.

تا شب اول محرم نیاید آدم یادش نمی‌آید دلش چقدر مرده است.

این شهرهای بی‌امام‌زاده و حرم چقدر سردرگم‌اند. آدم باید در شهرش جایی داشته باشد که به سمتش جاری شود. آن‌جا آرام گیرد. شاید هم آتش بگیرد.

توی ذهنم این زوج‌های جوان شمال و کیش نمی‌رفتند، توی پار والیبال بازی نمی‌کردند و توی کافه معذب بودند. دلم کنار روضه، شمال و کیش و والیبال و کافه می‌خواست.

به این فکر می‌کردم که کجا باید یکی را پیدا کنم که برای درک این حس بخشیده شدن، پابه‌پای من تا این طرف شهر بیاید، چند کوچه پایین‌تر جای پارک پیداکند و تمام این کوچه‌ها را گز کند تا برسیم به صدای بلندگوهای بازار؟ کجا آن مردی پیدا می‌شود که هم مثل من شیفته‌ی این کوچه و این صدا باشد و هم دلش بخواهد پیش هم باشیم، زیراندازمان را همین جا پهن کنیم و جلوتر نرویم.

پیدا کردن تقدیرهای متفاوت فقط باعث میشه که بیشتر به هم وفادار شید.

آسمون یه جوری کوچیک بودنت رو به رخت می‌کشید که باعث می‌شد آرامش پیدا کنی.
...
عشق یه تراژدی یا شکست نیست بلکه یه موهبته.

دلم برای همه تنگ می‌شد. اصلا زنده بودن یعنی دلتنگ بودن.

مشکل پایان خوش اینه که اون ها یا واقعا خوش نیستن یا واقعا پایان نیستن. می‌دونی؟ تو زندگی واقعی بعضی چیزها بهتر می‌شه و بعضی چیزها هم بدتر. آخرش هم می‌میری.
...
خودت پایان و آغازت رو مشخص می‌کنی. می‌دونی؟ خودت قاب رو انتخاب می‌کنی. شاید انتخاب عکس توش دست تو نباشه، ولی این تویی که در مورد قاب‌بندیش تصمیم می‌گیری.
زمین بر پشت لاک‌پشت‌ها

مشکل پایان خوش اینه که اون ها یا واقعا خوش نیستن یا واقعا پایان نیستن. می‌دونی؟ تو زندگی واقعی بعضی چیزها بهتر می‌شه و بعضی چیزها هم بدتر. آخرش هم می‌میری.
...
خودت پایان و آغازت رو مشخص می‌کنی. می‌دونی؟ خودت قاب رو انتخاب می‌کنی. شاید انتخاب عکس توش دست تو نباشه، ولی این تویی که در مورد قاب‌بندیش تصمیم می‌گیری.

سعی کردم به خودم اجازه بدم که راجع به این چیزها فکر کنم، چون انکار کردن‌شون فقط باعث می‌شد تمام ذهنم رو اشغال کنن.

تو حیرت‌انگیزترین آدمی هستی که تمام عمرم دیدم و سس خردل هم نیستی. تو پیتزایی. این بالاترین و بهترین تعریف برای توصیف یه آدمه.

افکار هم برای خودشون نوعی باکتری هستن که وجودت رو تسخیر میکنن.

زندگی مجموعه‌ای از انتخاب‌ها بین احتمالات مختلفه.

هیچ وقت نمی‌تونی درد کس دیگه‌ای رو بفهمی واقعا نمیتونی. مثل این که میتونی پوست کس دیگه‌ای رو لمس کنی، اما این به این معنی نیست که حالا می‌دونی زندگی کردن تو بدن اون چه حسی داره.

تغییر توی زندگی حتا اگه مثبت باشه، می‌تونه عامل اضطراب باشه.