Sharareh’s Reviews > دیالکتیک تنهایی > Status Update

جامعه جدید - برخلاف جامعه قدیمی - جامعه ای باز و سیال است، چون متشکل از کسانی است که نفی بلد شده اند. این واقعیت که کسی در میان گروهی متولد شده است دیگر اطمینان بخش تعلق به آن گروه نیست: باید که شایستگی تعلق را به دست آورد.

ما همگی در زندگی خود و در حدود خود، در تنهایی و عزلت زیسته ایم تا خود را تطهیر کنیم و آنگاه به دنیا بازگردیم.

وقتی هدف های جامعه نافی غرایز بشری باشد، جامعه گرفتار بحران میشود: یا از هم میپاشد یا در جا میزند. اجزای چنین جامعه ای دیگر انسان نیستند و تبدیل به ابزاری بی روح میشوند.

زن در تصویری که جامعه مذکر بر او تحمیل کرده محبوس است، بنابراین اگر به سراغ انتخاب آزاد برود مانند این است که حصار زندان را شکسته است. عاشقان میگویند عشق او را آدمی دیگر کرده است و حق با آنهاست. عشق زن را به کلی دگرگون میکند. اگر جرات کند عشق بورزد، اگر جرات کند خودش باشد، باید تصویری را که دنیا او را در آن محبوس کرده نابود کند.

با آن‌که هیچ نمی‌دانیم، با همه‌ی وجود در تلاشیم تا از اضدادی که عذابمان می‌دهند بگریزیم. همه چیز - آگاهی ما از خویشتن، زمان، منطق، عادات، رسوم - ما را گمگشتگان زندگی می‌کنند و در عین حال همه چیز ما را به بازگشت، به فرود آمدن در زهدان آفریننده‌ای فرا می‌خواند که از آن بیرون افکنده شدیم.

تنهایی عمیق‌ترین واقعیت در وضع بشری است.