Sharareh’s Reviews > دیالکتیک تنهایی > Status Update

ما همگی در زندگی خود و در حدود خود، در تنهایی و عزلت زیسته ایم تا خود را تطهیر کنیم و آنگاه به دنیا بازگردیم.

تناقض ها و استثناها از میان برده میشوند و این باعث میشود که ما دیگر نتوانیم به عمیق ترین تجاربی که زندگی میتواند عرضه کند، یعنی کشف واقعیت به صورت وحدتی که اضداد در آن گرد هم آمده اند نایل آییم. نیروهای جدید بنا به حکم رسمی تنهایی را منع میکنند.

وقتی هدف های جامعه نافی غرایز بشری باشد، جامعه گرفتار بحران میشود: یا از هم میپاشد یا در جا میزند. اجزای چنین جامعه ای دیگر انسان نیستند و تبدیل به ابزاری بی روح میشوند.

زن در تصویری که جامعه مذکر بر او تحمیل کرده محبوس است، بنابراین اگر به سراغ انتخاب آزاد برود مانند این است که حصار زندان را شکسته است. عاشقان میگویند عشق او را آدمی دیگر کرده است و حق با آنهاست. عشق زن را به کلی دگرگون میکند. اگر جرات کند عشق بورزد، اگر جرات کند خودش باشد، باید تصویری را که دنیا او را در آن محبوس کرده نابود کند.

با آن‌که هیچ نمی‌دانیم، با همه‌ی وجود در تلاشیم تا از اضدادی که عذابمان می‌دهند بگریزیم. همه چیز - آگاهی ما از خویشتن، زمان، منطق، عادات، رسوم - ما را گمگشتگان زندگی می‌کنند و در عین حال همه چیز ما را به بازگشت، به فرود آمدن در زهدان آفریننده‌ای فرا می‌خواند که از آن بیرون افکنده شدیم.

تنهایی عمیق‌ترین واقعیت در وضع بشری است.