Farimah’s Reviews > شدم آنکه هستم > Status Update

هر یک از ما، اغلب بی‌آنکه بدانیم، دوایر متحدالمرکزی از تاثیر پدید می‌آوریم که اثرش تا سال‌ها و حتی نسل‌ها بر دیگران باقی می‌ماند. تاثیری که بر دیگران می‌گذاریم، مثل ریزموج‌های یک دریاچه به دیگران منقل می‌شود و پیش می‌رود تا جایی که دیگر قابل دیدن نیست ولی هنوز در سطح یک‌بیلیونیوم ادامه دارد.

هر چه احساس زندگی نازیسته بیش‌تر باشد، وحشت مرگ هم بیش‌تر است

باور اینکه خداوند از آفرینش ما هدفی داشته بسیار اطمینان‌بخش است. برای افراد غیر مذهبی مایه‌ی ناراحتی و ناکامی است که بفهمند خودشان باید چوب خودشان را پرتاب کنند(داستانش رو تو کامنت میگذارم)چقدر آرامش‌بخش‌تر میبود اگر می‌دانستیم واقعا جایی هدفی اصیل و ملموس برای زندگی وجود دار تا اینکه تنها حس هدفمندی در زندگی داشته باشیم؟
نظر اووید به ذهنم می‌آید:باور به خدایان برایمان مفید است پس بیاید به وجودشان باور داشته باشیم.

با اینکه حقیقت مرگ نابودمان می‌کند، اندیشه‌ی مرگ نجات‌مان می‌دهد. این جمله متوجه‌مان می‌کند که ما فقط یک فرصت برای زندگی کردن داریم، پس باید آن را کامل زندگی کنیم و با کم‌ترین افسوس به پایان بریم.

نویسندگانی همچون داستایفسکی،تولستوی،بکت،کوندرا،هسه، موتیس،هامسون در درجه اول با موضوعاتی مانند طبقه اجتماعی، عشق بازی، اعمال جنسی، معما یا انتقام کاری نداشتند. موضوعات آنها بسیار عمیق‌تر بود و با مولفه‌ی هستی سر‌و‌کار داشت. آن‌ها می‌کوشیدند معنایی را در یک جهان بی‌معنا پیدا کنند و با مرگ گریزناپذیر و تنهایی‌ای رویاروی شوند که با هیچ ارتباطی از میان بردنی نیست. من با این سرگشتکی مهلک ارتباط برقرار می‌کردم.

من به نجوم علاقه دارم و تلسکوپی برای خودم ساخته ام و هر وقت که به آسمان شب نگاه می کنم از کوچک و ناچیز بودن مان در برابر این عظمت جا میخورم. برایم روشن است که پیشینیان ما برای کنار آمدن با این حس ناچیز بودن، کوشیده اند خدایی بیافرینند که ما انسان ها را چنان مهم تلقی کند که لازم باشد همه توجهش را به بررسی تک‌تک کار‌های ما بدهد.