Farimah’s Reviews > شدم آنکه هستم > Status Update

هر چه احساس زندگی نازیسته بیش‌تر باشد، وحشت مرگ هم بیش‌تر است

وقتی برای نخستین بار با بدبینی عمیق شوپنهاور روبرو شدم از پا درآمدم. متعجب بودم که با این همه ناامیدی چطور توانسته به تفکر و نوشتن بپردازد با گذشت زمان دریافتم او باور داشته است درک و فهم بار هر انسانی،حتی فلک زده ترین انسان را سبک تر می کند.با این که ما موجوداتی فانی هستیم، از فهمیدن لذت میبریم حتی اگر آن دانش بنیادی‌ترین تکانه‌های ما را آشکار کند و ما را با کوتاهی زندگی رویارویی سازد

باور اینکه خداوند از آفرینش ما هدفی داشته بسیار اطمینان‌بخش است. برای افراد غیر مذهبی مایه‌ی ناراحتی و ناکامی است که بفهمند خودشان باید چوب خودشان را پرتاب کنند(داستانش رو تو کامنت میگذارم)چقدر آرامش‌بخش‌تر میبود اگر می‌دانستیم واقعا جایی هدفی اصیل و ملموس برای زندگی وجود دار تا اینکه تنها حس هدفمندی در زندگی داشته باشیم؟
نظر اووید به ذهنم می‌آید:باور به خدایان برایمان مفید است پس بیاید به وجودشان باور داشته باشیم.

با اینکه حقیقت مرگ نابودمان می‌کند، اندیشه‌ی مرگ نجات‌مان می‌دهد. این جمله متوجه‌مان می‌کند که ما فقط یک فرصت برای زندگی کردن داریم، پس باید آن را کامل زندگی کنیم و با کم‌ترین افسوس به پایان بریم.

نویسندگانی همچون داستایفسکی،تولستوی،بکت،کوندرا،هسه، موتیس،هامسون در درجه اول با موضوعاتی مانند طبقه اجتماعی، عشق بازی، اعمال جنسی، معما یا انتقام کاری نداشتند. موضوعات آنها بسیار عمیق‌تر بود و با مولفه‌ی هستی سر‌و‌کار داشت. آن‌ها می‌کوشیدند معنایی را در یک جهان بی‌معنا پیدا کنند و با مرگ گریزناپذیر و تنهایی‌ای رویاروی شوند که با هیچ ارتباطی از میان بردنی نیست. من با این سرگشتکی مهلک ارتباط برقرار می‌کردم.

من به نجوم علاقه دارم و تلسکوپی برای خودم ساخته ام و هر وقت که به آسمان شب نگاه می کنم از کوچک و ناچیز بودن مان در برابر این عظمت جا میخورم. برایم روشن است که پیشینیان ما برای کنار آمدن با این حس ناچیز بودن، کوشیده اند خدایی بیافرینند که ما انسان ها را چنان مهم تلقی کند که لازم باشد همه توجهش را به بررسی تک‌تک کار‌های ما بدهد.