Farimah > Recent Status Updates

این زندگی است.ماساختار میسازیم تادر آن زندگی کنیم.ماخانواده،دولت و کشورمیسازیم.مااصولی را استخراج میکنیم که ساختارها برپایه آن نهاده میشوندو سیستمهای اعتقادی برپایه آن شکل میگیرند.نخست مانند آدم وحوا درباغ عدن،درآن ساختارها زندگی میکنیم.اماموفقیت، مارا از خودراضی میکند. فراموش میکنیم که توجه نشان دهیم.آنچه را داریم بدیهی فرض میکنیم.چشممان را بر روی داشته ها میبندیم.متوجه تغییرات یا ریشه دواندن آن فسادو تباهی نمیشویم

این نکته بسیار ساده ای است که شما ویژگی هایی که باعث شرمندگی است، خیلی ساده تر و بهتر می توانید از دشمن خود یاد بگیرید. دوستان و خانواده گاهی مراعات حال ما را می‌کنند.

اگر استرس و واکنش بقا نتیجه‌ی ناتوانی درپیش بینی آینده باشند (یعنی این فکر یاباور که نمیتوانیم نتیجه ای را کنترل کنیم یا اوضاع قرار است بدتر شود)،آنگاه درصورتی که بخواهیم ذهن و قلب خودرا بگشاییم و به امکانها ایمان بیاوریم، باید با صفات بقامحوری که هزاران سال است در درونمان نهادینه شده اند،مقابله کنیم.برای این کارباید نفس همان چیزی راکه همواره برای دستیابی به خواسته مان بکار برده ایم، کنار بگذاریم تا اتفاق بهتری بیفتد

چالش واقعی این است که وقتی میبینیم هیچ کس در جامعه مانند ما عمل نمیکند، به آن سطحی که آگاهی جمعی رویش توافق دارد، تنزل پیدا نکنیم. رهبری واقعی هیچگاه نیازی به تأیید دیگران ندارد. بلکه فقط به آرمانی روشن و تغییری در انرژی نیاز دارد

یک قاعده‌ی صاف و ساده: هیچ گاه چیزی را که مایل به تجربه‌اش نیستید در تلویزیون یا اینترنت و یا هر رسانه‌ی دیگری تماشا نکنید، نه فقط قبل از خواب، بلکه هرگز این کار را نکنید.

سکان و زمام امور افکارتان را محکم در دستانتان بگیرید. در وجود شما اربابی مسلط آرمیده است؛ او را بیدار کنید. در کنترل نفس، قدرت است؛ در اندیشه ی درست، سلطه است؛ در آرامش، توانایی است. به قلبتان بگویید: راحت باش و آرام بگیر!»

اندیشه ای که بدون واهمه معطوف به هدف شود، به نیرویی خلاق تبدیل میشود. کسی که نسبت به این مطلب آگاهی دارد، آماده است تا به چیزی والاتر و قویتر از صرفاً افکار متزلزل و احساسات در حال نوسان است، دست یابد. انسانی که این مهم را انجام دهد، از نیروهای ذهنی خود هوشمندانه و آگانه بهره میبرد.

ضعیف ترین وجود، با آگاهی از ضعف خود، و باور این حقیقت که تنها با تلاش و تمرین می‌توان به قدرت رسید، بی‌درنگ دست به کار می‌شود و باتلاش مستمر،صبوری و قدرت هرگز متوقف نمی‌شود و در نهایت به قدرتی خارق‌العاده می‌رسد.

به رسمیت شناختن یک احساس به این معنا نیست که باید آن را تا به انتها پی بگیریم

باید هر جا که می‌توانیم به خودمان حقیقت را بگوییم، به این دلیل ساده که اغلب برای آرامش کوتاه‌مدتی که از دروغگویی نصیب‌مان می‌شود، هزینه‌ی بسیار بالایی خواهیم پرداخت.

هرگز در طول زندگی‌ام دو پرتره‌ای ندیده بودم که با چنین خطوط و رنگ‌هایی نقاشی شده باشد. یکی پرتره‌ای از زنی نویسنده و اصلاح‌طلب، و دیگری پرتره‌ای از زنی که بزرگتر از زن نویسنده و بزرگتر از یک اصلاح‌طلب است.هرگز در طول زندگی‌ام دو چهره‌ای را ندیده بودم که چنین خوب در یک آیینه بازتاب یافته باشد.نیمی از چهره‌ی این زن را سایه زمین تاریک کرده و آن نیمه دیگر را اشعه های تابان خورشید روشن کرده است.

دانستن یک حقیقت همه چیز نیست. حقایقی که می‌دانیم، همیشه هنگام نیاز به خاطر نمی‌آوریم.

وقتی کسی استنتاجی را درست می‌داند،به احتمال زیاد استدلال‌هایی را نیز که تاییدکننده‌ی آن است، باور می‌کند؛ حتی اگر این استدلال‌ها کامل و درست نباشند.

ما معمولا با تقسیم کارهایمان به چند مرحله ساده، از بار اضافی ذهنی پرهیز می‌کنیم و با سپردن نتایج میانی به حافظه بلندمدت یا نوشتن آن روی کاغذ، از تحمیل بار اضافی بر حافظه فعالمان جلوگیری می‌کنیم. ما فواصل طولانی را با صرف وقت پوشش می‌دهیم و حیات ذهنی‌مان را با قانون کمترین تلاش پیش می‌بریم.

Existentialist = اگزیستانسیافهرست
🙄🤔
(چطور ممکنه🤔)

تو فصل دومش از تعمق فلسفی میگه و ازمون میخواد تو وقت های بیکاریمون در مورد اضطرابها و عصبانیت ها و هیجاناتمون فکر کنیم من فعلا بخش اضطراب رو خوندم و تمرینی که داده اینه که اول اضطرابهامونو یادداشت کنیم و بعد واگشایی کنیم که خود این واگشایی دو حالت عمل گرایانه و عاطفی داره تو عملگرایانه از خومون باید بپرسیم چه گام هایی باید برداریم؟ دیگران چه کار باید بکنند؟ بعد باید چه اتفاقی بیفته. واگشایی عاطفی هم بررسی احساساته

مردم معمولا اهمیت نسبی یک مسئله را با میزان سادگی به خاطر آوردن آن می‌سنجند.

اطمینانی که به باورها و احساسات شهودی خود داریم، معمولا درست است؛ اما همیشه این طور نیست. ما اغلب، حتی هنگام ارتکاب اشتباه هم به خود اطمینان داریم.

سه چهارم پریشانی‌های ما ناشی از این نیست که چیزهای نگران‌کننده وجود دارند، بلکه ناشی از آن است که به نگرانی‌هایمان فرصت لازم و کافی نمی‌دهیم که درک شوند و بدین ترتیب خنثی گردند.

اگر شما ۵۰ سال قبل تجربیاتی را از سر گذرانده اید که باعث شده احساس ناامنی و ضعف کنید و از آن زمان به بعد چنین احساسی در مورد خود داشته‌اید، در عمل شما از ۵۰ سال قبل رشد عاطفی را کنار گذاشته اید. اگر هدف روح این باشد که از تجربیات خود دانش بیاموزد و حکمت بیندوزد، ولی شما در یک احساس خاص گیر کرده باشید، آنگاه شما هرگز تجربه‌ی خود را به درس تبدیل نکرده‌اید؛ شما از آن احساس گذر نکرده و آن را به درک تبدیل نکرده‌اید.

عمل آدمهای اهل بصیرت، کنش دل آنهاست. آدم های بی بصیرت، فقط واکنش نشان می دهند.
کنش دل است که بر روشنی و سبکبالی تو می افزاید. اهل بصیرت به آیینه می مانند، نه به عکس. عکسها تصویر را در خود نگه می دارند و آن را از خود جدا نمی کنند. آیینه ها، تصویر را در خود نگه نمی دارند وشاهد لحظه هایند؛ لحظه هایی که مدام تغییر می کنند. عکس ها مرده اند. عکس ها، پدیده ای ایستا را در خود نگه می دارند.
اما زندگی
ایستا نیست؛
پویاست.

هر یک از ما، اغلب بی‌آنکه بدانیم، دوایر متحدالمرکزی از تاثیر پدید می‌آوریم که اثرش تا سال‌ها و حتی نسل‌ها بر دیگران باقی می‌ماند. تاثیری که بر دیگران می‌گذاریم، مثل ریزموج‌های یک دریاچه به دیگران منقل می‌شود و پیش می‌رود تا جایی که دیگر قابل دیدن نیست ولی هنوز در سطح یک‌بیلیونیوم ادامه دارد.

هر چه احساس زندگی نازیسته بیش‌تر باشد، وحشت مرگ هم بیش‌تر است

وقتی برای نخستین بار با بدبینی عمیق شوپنهاور روبرو شدم از پا درآمدم. متعجب بودم که با این همه ناامیدی چطور توانسته به تفکر و نوشتن بپردازد با گذشت زمان دریافتم او باور داشته است درک و فهم بار هر انسانی،حتی فلک زده ترین انسان را سبک تر می کند.با این که ما موجوداتی فانی هستیم، از فهمیدن لذت میبریم حتی اگر آن دانش بنیادی‌ترین تکانه‌های ما را آشکار کند و ما را با کوتاهی زندگی رویارویی سازد

باور اینکه خداوند از آفرینش ما هدفی داشته بسیار اطمینان‌بخش است. برای افراد غیر مذهبی مایه‌ی ناراحتی و ناکامی است که بفهمند خودشان باید چوب خودشان را پرتاب کنند(داستانش رو تو کامنت میگذارم)چقدر آرامش‌بخش‌تر میبود اگر می‌دانستیم واقعا جایی هدفی اصیل و ملموس برای زندگی وجود دار تا اینکه تنها حس هدفمندی در زندگی داشته باشیم؟
نظر اووید به ذهنم می‌آید:باور به خدایان برایمان مفید است پس بیاید به وجودشان باور داشته باشیم.

با اینکه حقیقت مرگ نابودمان می‌کند، اندیشه‌ی مرگ نجات‌مان می‌دهد. این جمله متوجه‌مان می‌کند که ما فقط یک فرصت برای زندگی کردن داریم، پس باید آن را کامل زندگی کنیم و با کم‌ترین افسوس به پایان بریم.

نویسندگانی همچون داستایفسکی،تولستوی،بکت،کوندرا،هسه، موتیس،هامسون در درجه اول با موضوعاتی مانند طبقه اجتماعی، عشق بازی، اعمال جنسی، معما یا انتقام کاری نداشتند. موضوعات آنها بسیار عمیق‌تر بود و با مولفه‌ی هستی سر‌و‌کار داشت. آن‌ها می‌کوشیدند معنایی را در یک جهان بی‌معنا پیدا کنند و با مرگ گریزناپذیر و تنهایی‌ای رویاروی شوند که با هیچ ارتباطی از میان بردنی نیست. من با این سرگشتکی مهلک ارتباط برقرار می‌کردم.

من به نجوم علاقه دارم و تلسکوپی برای خودم ساخته ام و هر وقت که به آسمان شب نگاه می کنم از کوچک و ناچیز بودن مان در برابر این عظمت جا میخورم. برایم روشن است که پیشینیان ما برای کنار آمدن با این حس ناچیز بودن، کوشیده اند خدایی بیافرینند که ما انسان ها را چنان مهم تلقی کند که لازم باشد همه توجهش را به بررسی تک‌تک کار‌های ما بدهد.

فراموش نکنیم آنچه زندگانی را زهر آلود می‌کند "جنگ برای زندگی" نیست اما کشمکش سر چیز‌های پوچ و بیهوده است.