Marziye’s Reviews > پروانه و یوغ، بازخوانی نامه‌های ونسان ونگوگ > Status Update

وقتی میون خون و کثافت دنبال زندگی می‌گشتم و پیداش نمی‌کردم، دست‌هامو پاک می‌کردم و می‌گفتم: خدا بود که نخواست، اما حالا... ونسان، خدا بدجوری از ما انتقام گرفت. به قیمت دست‌هایی که هیچ‌وقت پاک نمی‌شن...

و خداوند فرمود فرشتگان باران اشک ببارند تا زمین زنده گردد و شادمانی گیرد. و فرشتگان گریان شدند و اشک باریدند. و میان فرشتگان فرشته‌ای بود که اشک اندوه از اشک شادمانی باز نمی‌شناخت. پس اشک اندوه از چشم بارید. و زمین سراسر اندوه شد.

اما یه چیزی هست، ونسان، یه چیز قطعی، ما با همه‌ی دانش‌مون، هیچ‌وقت نمی‌فهمیم که چرا - واقعاً چرا - دست به کارهایی زدیم که با اون‌ها داوری شدیم. براشون رنج بردیم یا بابت‌شون به اوج لذت رسیدیم...

من باید باهاش چه کار کنم وقتی منو می‌ترسونه.

ونسان: می‌دونی - تئو - من، تو و دیگرونو - همیشه - چه‌جوری می‌بینم وقتی دارین نگام می‌کنین؟... همه‌تونو می‌بینم که یه پارچه روی چشم‌هاتون بستین.

وپروردگاربرآن آتش مینگریست که شیطان برآن چشم دوخته بودومیان اینان سکوت بودپس پروردگارشیطان رافرمودبرخیزودراین آتش که افروخته کرده‌ای خویشرابسوزان.وشیطان برخاسته درآن آتش مهیب فروشدوهزارسال درآن آتش بسوخت.ومیان اینان سکوت بودوپروردگاردرهیچ نمینگریست.ودرآن آتش مینگریست.چون هزارسال آخرشدپروردگارفرمودبیرون شووشیطان ازآتش بیرون شدومیان اینان سکوت بودپس پروردگارفرموداینک کیستی؟وشیطان بازچشم درآن آتش دوختهبود
خدامن حالاخدام

دخترک: دوست‌داشتن کار بدیه، آقای ونگوگ؟
ونسان: وقتی دست‌هات اِنقده سیاهن، آره.

بالا می‌آورد. دهانش را پاک می‌کند.
ونسان: هیچ‌چی توش نیست.
کریستین: می‌خواستی چی توش باشه؟
ونسان: یه درخت که شاخه‌هاش تو آسمون گیر کردن.