Dream.M’s Reviews > دو جستار درباره فلسفه سیاسی فمینیسم > Status Update

به این شکل این رو توضیح میده که معتقده :
فرودستی زنها اساسا حاصل فرق گذاری غیر منطقی جنسی نیست، بلکه حاصل سلطه‌ی مردانه‌ست. و مردها با استفاده از این تسلط اومدن در توزیع مزایا ، تفاوتهای جنسیتی رو دخالت دادن و به این شکل زنها رو از اون مزایا محروم کردن.
وقتی صحبت از سلطه میشه، دیگه راه حل فقط رفع تبعیض نیست ( برعکس رویکرد سنتی تفاوت نگر ) بلکه در ایجاد قدرته. لازمه‌ی برابری( برابری نه به معنی شبیه شدن به مردان ،بلکه به معنای هم ارزش شدن) صرفا برخورداری از فرصتهای برابر برای به عهده گرفتن نقشهایی که متناسب با مردها تعریف شده، نیست. بلکه ما زنها برای رسیدن به برابری احتیاج به قدرتی برابر برای خلق نقشهایی متناسب با زنها و یا از نظر جنسیتی خنثی داریم که منافع مردها و زنها در اون به طور یکسان تامین بشه.
در اصل ما زنها باید از فرصت برابر برای وارد شدن به نهادهای اجتماعی و سیاسی برخوردار باشیم تا بتونیم نظام کارها رو جوری تنظیم کنیم که هیچ کار مردانه ای بر هیچ کار زنانه ای برتری نداشته باشه.
این رویکرد تاکیدش بر به دست گرفتن قدرت توسط زنهاست و "عدالت" رو مساوی با "استقلال" میدونه و روی اون تاکید داره . این رویکرد معتقده که بیشتر نظریه پردازان سیاسی ، طرفدار رویکرد تفاوتنگر هستن و جریان "غالب مردانه" ای وجود داره که فرودستی و انقیاد زنها رو نمیبینه یا تشخیص نمیده.

الیزابت گراس در توضیح این رویکرد میگه:زنها باید آزاد باشن تا نقشهای اجتماعی رو دوباره تعریف کنم، به همین دلیل هدف اونها با "استقلال طلبی" تامین میشه نه با "برابری طلبی". استقلال هم متضمن اینه که فرد حق داشته باشه خودش رو با هر معیاری که انتخاب میکنه تعریف کنه. در حالی که در "برابری " فرد باید با یک معیار معین سنجیده بشه.
برابری یعنی: مساوی بودن دو یا چند چیز ، که یکی از اونها معیار یا الگو هستش. ( مردها) مبارزه برای برابری یعنی پذیرفتن معیار ها و سعی در هماهنگی با اونها.
استقلال یعنی: فرد حق داره معیار ها یا استانداردها رو براین اساس که با تعریف خودش هماهنگ یا نه، بپذیره یا رد کنه. مبارزه برای استقلال یعنی خلق معیارهای جدید.