Arash Nabizadeh’s Reviews > سیاسنبو > Status Update

‫…چیزی از درون سینه‌اش را چنگ می‌زد. تو دلش گفت شروه‌ای بخواند بلکه سبک شود. بنا کرد به خواندن. نشد. یادش نیامد. نه صدا بالا می‌آمد و نه شعری سر زبانش. باز هم خواند. یکباره انگار صدای خودش را شنید که می‌خواند:
‫«من و یعقوب عمری گریه کردیم، من از فرزند مردم او ز فرزند»

‫با این همه، کوچه کرمانشاه به یادمان مانده بود. آن را در کوچه‌ی کودکی‌مان می‌دیدیم. هرجا بودیم با ما بود. در تهران و تبریز بودیم، با ما بود. به زاهدان و نیشابور می‌رفتیم، می‌آمد. در ویرانه‌های تخت جمشید و بند سیراف می‌گشتیم، ناگهان او را ایستاده می‌دیدیم.

‫چهره‌ی زن چیزی را نشان نمی‌داد، نه خشمگین بود نه دلخوش. نه پرخاش، نه لبخند. سنگ سنگ. از آن تودارهای دیرآشنا که همه چیز را باخته بود و بروز نمی‌داد و گریه‌اش را نگه داشته بود برای خانه‌ی خودشان. نمی‌دانم چطور می‌توانست صد فرسنگ راه خودش را نگه دارد تا برسد به آبادان و آن‌جا در گوشه‌ای بنشیند و گریه کند.