คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย’s Reviews > เมื่อถึงเวลา ดอกไม้จะบานเอง > Status Update
Like flag
คุณชายกอล์ฟ’s Previous Updates
คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย
is on page 207 of 264
สรรพสิ่งทรุดโทรมผุพัง ตราบนิรันดร์นั้นไม่มีจริง มีเพียงภาพสุดท้ายเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในใจ
— Feb 13, 2020 05:24AM
คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย
is on page 175 of 264
บางทีเราอาจจะเรียนมากไป เพื่อออกไปทำงานไกลบ้านเกินไป
— Feb 12, 2020 06:32AM
คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย
is on page 155 of 264
The Perception of Time Pressure
เรารับรู้พื้นที่และเวลาจากจากโลกภายนอกอย่างไร ก็จะมีผลต่อจิตใจภายในของเราอย่างนั้น
…
ทุกคนกลัว นี่คือความลับของจักรวาล
— Feb 11, 2020 07:32AM
เรารับรู้พื้นที่และเวลาจากจากโลกภายนอกอย่างไร ก็จะมีผลต่อจิตใจภายในของเราอย่างนั้น
…
ทุกคนกลัว นี่คือความลับของจักรวาล
คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย
is on page 125 of 264
ชีวิตคนเราก็แค่นี้จริงๆ ในทุกลมหายใจ เราต้องตัดสินใจเลือกอะไรสักอย่าง แล้วก็อยู่กับผลของมันไปในลมหายใจถัดๆไป
— Feb 10, 2020 07:22AM
คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย
is on page 93 of 264
อย่างที่ใครเคยบอกไว้ ความฝันในวัยเด็กก็เหมือนกับไดโนเสาร์ มันใหญ่โตมหึมา และล้วนตายไปหมดแล้ว
— Feb 09, 2020 08:09AM



“สิ่งรบกวนถือเป็นสิ่งปกติตามธรรมชาติ สภาวะปกติของชีวิตคือการที่เราจะต้องถูกรบกวนอย่างอ่อนๆ ตลอดเวลา จากการรับรู้ผ่านสัมผัสของเราเองตั้งแต่เกิดจนตาย เราจะพบว่ามีสิ่งนั้นสิ่งนี้ล่องลอยหรือถาโถมเข้ามา ซึ่งส่วนใหญ่มันมักดำเนินไปโดยไม่ได้เป็นไปดั่งใจเรา ถ้าเราเอาใจไปถือสาหาความกับมันมากเกิน หรือตั้งใจเงี่ยหูฟังอยู่ตลอดเวลาราวกับว่ามันคือเสียงหลักในชีวิต โลกรอบตัวนี้จะน่าหงุดหงิดรำคาญใจไปเสียหมด” - p.42 [Ambience]
“การคิดตลอดเวลาไม่ได้เป็นประโยชน์อย่างที่เคยเชื่อกัน เพราะมันวนเวียนซ้ำซาก หาคำตอบหรือทางออกไม่ได้ เป็นการคิดเรื่องเดิมๆ กรอบเดิม รูปแบบเดิม ใช้ความผิดหวังจากอดีต มากะเกณฑ์ความคาดหวังต่ออนาคต นำไปสู่วังวนของการบ่นพึมพำในแง่ลบ ความวิตกกังวล หดหู่ หวาดกลัว” - p.47 [Rumination]
“ถึงจะเตรียมพล็อตทั้งหมดไว้แล้ว แต่ในที่สุดตัวละครแต่ละตัวจะดิ้นรนและค้นหาจุดจบที่เหมาะสมของตัวเอง” - p.50 [Listen]
“ความรู้และความจริงไม่ได้เกิดจากการสังเกต ไม่ได้เกิดจากการใช้เหตุและผล ไม่ได้เกิดจากความคิดของปัจเจกที่โดดเดี่ยว แต่มันเกิดขึ้นมาจากการถามและการตอบของผู้พูดกับผู้ฟัง ที่สะท้อนกันไปมากลายเป็นบทสนทนาโดยไม่มีอะไรมาคั่นกลาง” - p.51 [Listen]