Marziye’s Reviews > خاطره‌ای در درونم است > Status Update

راستی چه باک اگر همه چیزی
به خاک و خاکستر بدل شود؟
بر لبه‌ی پرتگاه‌های بی‌شماری نغمه سرداده‌ام،
در آینه‌های فراوانی زیسته‌ام.
شاید نه رؤیایی باشم نه شادمانی
و نه حتی موهبتی،
اما بارها به خاطر خواهید آورد
نغمه‌ی ابیاتی را که خاموش شدند
و حلقه‌ی گل، پوشیده در سیم خاردار،
که بر گردنم زنگار می‌گیرد.

می‌توانستم این کنم یا آن کنم،
اما چون کاجی تنها در دشتی بی‌کران در خود زیستم.
اکنون چه؟
مهی خاکستری در پیرامونم...

...
راه چه کوتاه شده است به ناگاه،
چه نزدیک است پایانی که آن گونه دور می‌نمود!

بیرونِ در صدایی نیست:
کسی نام ما را می‌خواند،
در پاسخ چیزی می‌درخشد
در گوشه‌ی تاریک آیینه‌ی شب
و سوزنی طلایی را فرو می‌برد
در قلب من، به شوخی.

نه خنده‌ای کردم، نه شعری سرودم،
تمامی روز را خاموش ماندم.
آن همه را با تو خواسته بودم
از همان آغاز؛
از آن جدل‌های رها سرانه
سرشار از هذیان‌های روشن،
تا آن شام واپسین
که با هم در سکوت خوردیم.

...گویی این‌ها آتشی بودند
با من تا سحرگاهان به پرواز درآمدند،
و هرگز نتوانستم دریابم
چه رنگی بودند این چشمان عجیب.
همه چیزی پیرامون من لرزید و نغمه سر داد،
و هرگز نتوانستم دریابم
تو دوست بودی یا دشمن،
زمستان بود یا تابستان.

من چون عاشقی چنگ به دست نیامده‌ام
تا در دل مردم رخنه کنم.
شعر من صدای پای یک جذامی است.
به شنیدن آن ناله خواهی کرد
و نفرین.
از «درشتی‌ها» با تو چنان خواهم گفت
که از من دوری کنی.
هرگز نه شهرتی خواستم نه ستایشی:
سی سال تمام
در زیر بال نابودی
زیستم.

...
کیست که این گونه آشنا به در می‌زند؟
باید در را باز کنم
بر غمی که از نو به مبارک‌باد آمده است.

می‌بینی دیگر پرِ پرواز ندارم
در میان فوج قوها...
عزیز من! شاعر شعر عاشقانه
باید مرد باشد،
وگرنه همه‌چیزی باژگونه خواهد بود
تا جدایی سر برسد
باغ دیگر باغ نخواهد بود، خانه دیگر خانه
و دیدار دیگر دیدار.

مرا به شگفتی وامی‌داری وقتی می‌گویی فراموشت می‌کنند!
مرا صدها بار فراموشم کرده‌اند.
صدها بار در گور آرام گرفته‌ام،
گوری که شاید اکنون در آنم.
الهه‌ی شعر کور شد و گنگ،
و چون دانه‌ای در زمین گندید
تا کی بار دیگر چون ققنوس
از میان خاکسترِ خود پربگیرد
به سوی آبی اثیری.