Status Updates From خاطره‌ای در درونم است

فرجه امتحانارو گذاشتن برا کتاب خوندن.

اینجا گوئی
صدای انسان هرگز به گوش نخواهد رسید
تنها بادهای عصر سنگی،
بر دروازه‌های سیاه می‌کوبند!

اینجا گوئی
در زیر این آسمان،
تنها من زنده مانده‌ام!
زیرا نخستین انسانی بودم
که جام شوکران را آرزو کردم...

پنداشتیم تهی‌دستیم و بی‌چیز،
اما زمانی که آغاز شد از دست دادن همه چیز،
هر روز برایمان خاطره شد!
آنگاه شعر سرودیم
برای هرآنچه که داشتیم...

کیه این آخماتووا اصلا
چه می‌کنه با کلمات

باورش کن زندگی بی‌رحم و سخته و عدالت دروغه...

چه کنم که توان از درونم می‌گریزد
وقتی نام کوچک او را
در حضور من بر زبان می‌آورند...

در انتظارت هستم
چندين روز است

چون موجودى در بند
با ترانه‌اى كه در قلبم
خاموش مى‌شود..

«بار دیگر با منی ای بی‌خوابی
چهرهٔ آرام تو را می‌شناسم»

اکنون شانزده بهار گذشته است.
چه کنم؟

راستی چه باک اگر همه چیزی
به خاک و خاکستر بدل شود؟
بر لبه‌ی پرتگاه‌های بی‌شماری نغمه سرداده‌ام،
در آینه‌های فراوانی زیسته‌ام.
شاید نه رؤیایی باشم نه شادمانی
و نه حتی موهبتی،
اما بارها به خاطر خواهید آورد
نغمه‌ی ابیاتی را که خاموش شدند
و حلقه‌ی گل، پوشیده در سیم خاردار،
که بر گردنم زنگار می‌گیرد.

با موج‌ها پیش می‌روم،
در جنگل‌ها نهان می‌شوم،
در مینای آسمان پدیدار می‌شوم.
جدایی از تو را تاب می‌آورم،
دیدارت را اما به سختی.

می‌توانستم این کنم یا آن کنم،
اما چون کاجی تنها در دشتی بی‌کران در خود زیستم.
اکنون چه؟
مهی خاکستری در پیرامونم...

...
راه چه کوتاه شده است به ناگاه،
چه نزدیک است پایانی که آن گونه دور می‌نمود!

بیرونِ در صدایی نیست:
کسی نام ما را می‌خواند،
در پاسخ چیزی می‌درخشد
در گوشه‌ی تاریک آیینه‌ی شب
و سوزنی طلایی را فرو می‌برد
در قلب من، به شوخی.

نه خنده‌ای کردم، نه شعری سرودم،
تمامی روز را خاموش ماندم.
آن همه را با تو خواسته بودم
از همان آغاز؛
از آن جدل‌های رها سرانه
سرشار از هذیان‌های روشن،
تا آن شام واپسین
که با هم در سکوت خوردیم.

...گویی این‌ها آتشی بودند
با من تا سحرگاهان به پرواز درآمدند،
و هرگز نتوانستم دریابم
چه رنگی بودند این چشمان عجیب.
همه چیزی پیرامون من لرزید و نغمه سر داد،
و هرگز نتوانستم دریابم
تو دوست بودی یا دشمن،
زمستان بود یا تابستان.

من چون عاشقی چنگ به دست نیامده‌ام
تا در دل مردم رخنه کنم.
شعر من صدای پای یک جذامی است.
به شنیدن آن ناله خواهی کرد
و نفرین.
از «درشتی‌ها» با تو چنان خواهم گفت
که از من دوری کنی.
هرگز نه شهرتی خواستم نه ستایشی:
سی سال تمام
در زیر بال نابودی
زیستم.

...
کیست که این گونه آشنا به در می‌زند؟
باید در را باز کنم
بر غمی که از نو به مبارک‌باد آمده است.

می‌بینی دیگر پرِ پرواز ندارم
در میان فوج قوها...
عزیز من! شاعر شعر عاشقانه
باید مرد باشد،
وگرنه همه‌چیزی باژگونه خواهد بود
تا جدایی سر برسد
باغ دیگر باغ نخواهد بود، خانه دیگر خانه
و دیدار دیگر دیدار.

مرا به شگفتی وامی‌داری وقتی می‌گویی فراموشت می‌کنند!
مرا صدها بار فراموشم کرده‌اند.
صدها بار در گور آرام گرفته‌ام،
گوری که شاید اکنون در آنم.
الهه‌ی شعر کور شد و گنگ،
و چون دانه‌ای در زمین گندید
تا کی بار دیگر چون ققنوس
از میان خاکسترِ خود پربگیرد
به سوی آبی اثیری.

تنها یک جاده برایم مانده، تنها یکی:
از پنجره به پرتگاه.

قلب تو دیگر ترانه‌ی قلب مرا
در شادی و اندوه نخواهد شنید، آن گونه که می‌شنید.
دیگر پایان راه است... ترانه‌ی من در دوردست‌ها
در دل شب سفر می‌کند -
جایی که دیگر تو در آن نیستی.

می‌دانی که هرگز پاس نخواهم داشت
دورترین روز از روزهای آشناییمان را.
اکنون چه خاطره‌ای برایت بگذارم،
سایه‌ام را؟ چه می‌خواهی بکنی با آن؟
نمایشنامه‌ام را که سوزاندمش،
و حتی خاکسترش را نیز با خود ندارم؟
و یا چهره‌ای را که در شبِ سال نو
از قاب عکس روی میز بیرون آمد و برای همیشه رفت؟
یا چرق چرق هیزم‌های
رو به خاموشی را؟
یا قصه‌ی عشقی را که مشتاقانه شنیدم
اما نمی‌توانم به خاطر بیاورم؟

بیا و سراغی از من بگیر
می‌دانم باید جایی در این نزدیکی‌ها باشی
بیا که تنهای تنهایم
در حسرت صدای بال کبوتر پیام
جایی می‌روم که دیگر به چیزی نیاز ندارم
جایی که عزیزترین همراهم سایه‌ای است فقط
بادی از میان درختان باغ زوزه می‌کشد
و گور در یک قدمی است.
اکنون از دنیا و هرچه در اوست
چه مانده برایم؟ تنها نان روزانه
و کلام یک نفر، انسانی و آشنا
و آواز چکاوک بر فرازِ سرم.