Susan.T’s Reviews > سفر به انتهای شب > Status Update

زندگی همین است، روشنایی خفیفی که در تاریکی شب خاموش می‌شود.
علاوه بر این، شاید هم هرگز نفهمیم، شاید هم چیزی پیدا نکنیم. مرگ همین است.
#سفر_به_انتهای_شب

هیچ چیز هراس آوری در وجود ما، در زمین و شاید هم در آسمان نیست مگر چیزی‌ که هنوز به زبان نیامده. آرام نمی‌گیری،مگر وقتی که همه چیز گفته شود، برای همیشه گفته شود. آنوقت بالاخره خاموش می‌شوی و دیگر از سکوت نمی‌ترسی. همه چیز روی غلتک می‌افتد.
#سفر_به_انتهای_شب

به هر حال وقتی که آدم می‌داند که اوضاعش از چه قرار است، کلمات به چه دردی می‌خورند؟ فقط به درد داد زدن.
#سفر_به_انتهای_شب

بهتر است خیال برت ندارد، آدم‌ها چیزی برای گفتن ندارند. واقعیت این است که هر کس فقط از دردهای شخصی خودش با دیگری حرف می‌زند. هر کس برای خودش و دنیا برای همه. عشق که به میدان می‌آید، هر کدام از طرفین سعی می‌کنند و دردهاشان را دست‌نخورده نگه می‌دارند و دوباره از سر می‌گیرند، باز هم سعی می‌کنند جایی برایش پیدا کنند. می‌گویند:(( شما دختر قشنگی هستید.)) و زندگی دوباره آن‌ها را به چنگ می‌گیرد، تا وقتی که دوباره همان حقه را

اگر دوست داشتن محلی از اعراب داشته‌باشد، دوست داشتن بچه‌ها نسبت به آدم‌های بزرگ بی‌خطرتر است، همیشه لااقل این بهانه را داری که این‌ها شاید بعدها از خودمان شریف‌تر بشوند‌ ولی، از کجا معلوم؟
#سفر_به_انتهای_شب

در بدبختی لحظاتی هست که روح دیگر تمام وقت با واقعیت هماهنگ نیست‌. تن را غیر قابل تحمل می‌بیند. بنابراین درست مثل این است که با روح طرف صحبت باشی و روح هم آنقدرها احساس مسئولیت سرش نمی‌شود.
#سفر_به_انتهای_شب

ما طبیعتاً آن‌قدر پوچیم که فقط تفریح می‌تواند مانع مردن ما بشود. در مورد من، ریسمانی که با شدت وحدتی مذبوحانه به آن چنگ می‌زدم، ریسمان سینما بود.
#سفر_به_انتهای_شب

چه هدیه‌ی تولدی بهتر از این؟
ابتدای کتابم و تا الان دوستش داشتم . به نظر دهن کجی به تمام کارهای بیهوده زندگی میاد یا شایدم یه طنز تلخه.