Susan.T > Recent Status Updates

نوشته: بی‌تکلف و سرسری می‌نویسد، اشاره ظریفی از صمیمیت و احترام در نامه است.
یا این‌قسمت : نامه را اگر بخواهم پاکنویسش کنم معشوقه‌ام احساس خواهد کرد برنارد خود را نویسنده جا می‌زند.
+ حالا یاد نامه‌ی دوست عزیزی می‌افتم که به مناسبت تولدم فرستاد. برگه‌ای از سالنامه کنده‌بود و هر آن چه در ذهنش آمده‌بود را نوشته‌بود. صمیمی و به دور از تکلف.
بیشتر به نامه توجه می‌کنم، دوستم نویسنده‌ی قهاری‌است اما درنامه نویسندگی نکرده

وای خدایا، ۴۰ صفحه‌ست دارم سرگذشت یکی از شخصیت‌ها رو میخونم و خسته شدم. من از این که یکی سرراست زندگی‌نامه بگه بدم میاددد.

خانم علیزاده عزیز جلد دوم حوصله من را سر برده‌است. انگار تمام ماجراها و اتفاقات تکراری و قابل پیش‌بینی‌ست. قول نمیدهم این کتاب را تمام کنم، کمی ناامید شده‌ام.

((حرف بزن! مرا با صدایت گرم کن! ببر به سحرگاه زندگی! حرف که می‌زنی، بی‌سنّ و سال می‌شوم.))

دلم خواست اینو براش بفرستم ولی دیوار بینمون اونقدر بلنده که نمی‌شد.

عشق مروارید سیاه است، کمیاب‌‌ترین جواهر دنیا؛ جان بی‌صاحب آدم را می‌سوزاند و کُنده می‌کند، خاکسترش را به دست باد می‌سپارد.
#خانه_ادریسی‌ها

چه اتفاقی افتاد؟ چی شد؟😐

چقدر همه چیز دور است‌.
نمی‌فهمم چرا باید در این جهان کاری کنیم، چرا باید دوستان و آرمان‌ها، امید‌ها و رویاهایی داشته‌باشیم؟ بهتر نبود به گوشه‌ای دور افتاده از دنیا پناه می‌بردیم، جایی که در آن صدای هیاهو و آشفتگی‌های جهان به گوشمان نرسد؟
#بر_قله‌های_ناامیدی

اعتقادم این بود که بیش از گفتگو با هر آلمانی باید درباره گذشته او مطمئن شد. از کجا معلوم که مخاطب شما دستش به خون دوستان یا خویشاوندانتان آلوده نباشد؟

#دوست بازیافته

یک عبارت کلیشه‌ای در باب افراد کتاب‌خوان وجود دارد که می‌گوید آنان، انسان‌های تنهایی هستند. اما برای من چنین نبود؛ کتاب‌خواندن راهی بود که مرا از تنهایی در‌می‌آورد.
#دلایلی_برای_زنده_ماندن
این روزا که استراحت مطلقم، تنها چیزی که از خونه نشستن‌های طولانی و بی‌حوصلگی نجاتم میده همین کتاب خوندنه ( کتاب‌خواندن راهی بود که مرا از تنهایی درمی‌آورد)

زندگی همین است، روشنایی خفیفی که در تاریکی شب خاموش می‌شود.
علاوه بر این، شاید هم هرگز نفهمیم، شاید هم چیزی پیدا نکنیم. مرگ همین است.
#سفر_به_انتهای_شب

هیچ چیز هراس آوری در وجود ما، در زمین و شاید هم در آسمان نیست مگر چیزی‌ که هنوز به زبان نیامده. آرام نمی‌گیری،مگر وقتی که همه چیز گفته شود، برای همیشه گفته شود. آنوقت بالاخره خاموش می‌شوی و دیگر از سکوت نمی‌ترسی. همه چیز روی غلتک می‌افتد.
#سفر_به_انتهای_شب

به هر حال وقتی که آدم می‌داند که اوضاعش از چه قرار است، کلمات به چه دردی می‌خورند؟ فقط به درد داد زدن.
#سفر_به_انتهای_شب

بهتر است خیال برت ندارد، آدم‌ها چیزی برای گفتن ندارند. واقعیت این است که هر کس فقط از دردهای شخصی خودش با دیگری حرف می‌زند. هر کس برای خودش و دنیا برای همه. عشق که به میدان می‌آید، هر کدام از طرفین سعی می‌کنند و دردهاشان را دست‌نخورده نگه می‌دارند و دوباره از سر می‌گیرند، باز هم سعی می‌کنند جایی برایش پیدا کنند. می‌گویند:(( شما دختر قشنگی هستید.)) و زندگی دوباره آن‌ها را به چنگ می‌گیرد، تا وقتی که دوباره همان حقه را

اگر دوست داشتن محلی از اعراب داشته‌باشد، دوست داشتن بچه‌ها نسبت به آدم‌های بزرگ بی‌خطرتر است، همیشه لااقل این بهانه را داری که این‌ها شاید بعدها از خودمان شریف‌تر بشوند‌ ولی، از کجا معلوم؟
#سفر_به_انتهای_شب

در بدبختی لحظاتی هست که روح دیگر تمام وقت با واقعیت هماهنگ نیست‌. تن را غیر قابل تحمل می‌بیند. بنابراین درست مثل این است که با روح طرف صحبت باشی و روح هم آنقدرها احساس مسئولیت سرش نمی‌شود.
#سفر_به_انتهای_شب

ما طبیعتاً آن‌قدر پوچیم که فقط تفریح می‌تواند مانع مردن ما بشود. در مورد من، ریسمانی که با شدت وحدتی مذبوحانه به آن چنگ می‌زدم، ریسمان سینما بود.
#سفر_به_انتهای_شب

چرا انگار هیچی از کتاب رو نخوندم؟ همه‌ش احساس می‌کنم صفحات اول کتابم. شاید به خاطر اینه که نقطه اوج نداره؟

چه هدیه‌ی تولدی بهتر از این؟
ابتدای کتابم و تا الان دوستش داشتم . به نظر دهن کجی به تمام کارهای بیهوده زندگی میاد یا شایدم یه طنز تلخه.

می‌گویی از دو حالت خارج نیست. یا من به وصال لوته امید دارم یا ندارم. اگر حالت اول در میان است، پس بکوشم به آرزوی دلم برسم، اگر که نیست، تصمیم مردانه بگیرم و از این وابستگی که همه‌ی جان و توانم را می‌فرساید، دل بکنم. عزیزم، حرفت متین است و گفتنش آسان.
آیا تو از آن تیره‌روزی که جانش از زهر یک بیماریِ ریشه‌دوانیده در ورطه نابودی‌ای چاره‌ناپذیر افتاده‌است، می‌خواهی که با یک ضربه‌ی دشنه به عذاب خود پایان بدهد؟

وای خدایا چقدر حرف میزنه:)))

دوباره شروع کردم به خواندن طرف گرمانت. به نظرم می‌آید بهار فصل مناسبی‌ست برای خواندن پروست.

اگر از کودکی که سوار یک دسته جارو شده بپرسید چه می‌کند، بی‌درنگ جواب خواهد داد:(( دارم اسب سواری می‌کنم)). برای کودک، آن تکه چوب، واقعا اسب است. انگار اگر چیزی را به نام دیگری بخوانی، کافی است که آن چیز بدل به همان چیزی شود که می‌خواهی. با در اختیار گرفتن قدرتی خداگونه، وهمی از یک بهشتِ فوری خلق می‌کنی. و هنوز هیچ‌کس به این اروپای شرقیِ شیرخواره نگفته است که یک تکه چوب، اسب نیست.

جلد دوم صفحه‌ی ۹۰۶.
یکی از شخصیت‌های کتاب زایمان کرد و تولستوی جوری توصیف کرده بود که تپش قلب گرفتم و هیجان رو کامل لمس کردم.

انگار که در دادگاه دریفوس نشسته‌م.

رنج بزرگی‌ست ترک زندگی بی‌آن که هرگز دانسته باشی بوسه زنی که بیش از همه دوست می‌داشتی چگونه بوده‌است.

بازگشت سن لو خوشحالم کرد. از این پسر خوشم میاد

در جلد اول در جستجو...هر صفحه به دنبال نقطه اوج داستان می گشتم ولی الان میدونم نقطه ی اوج داستان پروست کجاست.هر جمله و خط رمان اوج داستانه ، قرار نیست اتفاق خاصی بی افته بلکه دوباره حس کردن هر آنچه که عادت، باعث شده بود فراموش کنیم،جادوی پروسته. وقایع روزانه،جزییاتی که بهشون عادی نگاه می کردیم ولی پروست دوباره جوری توصیف میکنه که انگار بار اوله که این جزییات رو می بینیم یا میخونیم. معجره حس کردن همه چیز.

گوش دادن گاهی خیلی سخت به نظر می رسه.
این دو هفته که خانواده کرونا گرفتن، سراغ هیچ کتابی نمی تونستم برم ولی وقتی نیاز به حرف زدن پیدا می کردم به وضوح می دیدم بقیه چقدر می تونن گوش بدن و حتی چقدر دوستی ها و روابط به گوش دادن ربط داره.