Yasna | Woman, Life, Liberty’s Reviews > ‫شاهنامه، دفتر چهارم > Status Update

شخصیت پیران واقعاً چندبعدی و عجیبه... نمی‌دونم درباره‌اش چه نظری داشته باشم!

ولی واقعاً میان نیا و نبیره دو شاه ندانم چرا باید این کینه‌گاه؟... :(

الان وضعیت این‌طوریه که حال‌وهوای داستان تو اوج حماسی بودنشه و بالأخره داریم به رویدادی نزدیک می‌شیم که رسماً دو دفتر گذشته زمینه‌چینی برای اتفاق افتادنش بوده... و بعد از صدها سال کشمکش با این جنگ بزرگ هم تنش بین ایران و توران به پایانش می‌رسه و هم داستان کین‌خواهی سیاوش. داستان سیاوش واقعاً داستان غریبیه. از اون شخصیت‌هاییه که انگار خیلی فراتر از یک شخصن و با اینکه حضور کوتاهی دارن، تا مدت‌ها وجودشون روی داستان سایه‌ی سنگینی می‌ندازه... سیاوش واقعاً یک شخصیت و یک انسان نبود بلکه نمادی از یک آرمان بود... آرمان صلح و همزیستی. زندگی خودش هم سرتاسر نشون‌دهنده‌ی همین آرمان بود. با کشتن سیاوش افراسیاب و تورانیان نه یک شاهزاده‌ی ایرانی بلکه آرمان صلح رو کشتن... و برای همینم هست که با تمام تلاش‌های پیران (فارغ از صادقانه بودن یا نبودنشون) راه به هیچ‌جایی نمی‌بره و نخواهد برد. با مرگ سیاوش امید صلح بین این دو کشور هم از دست رفت...

و البته چیزی که خیلی مطمئن نیستم درباره‌اش اینه که داستان با این نمادسازی قراره چه مفهومی رو برسونه؟...
همون‌طور که گفتم حال‌وهوا وحشتناک حماسیه و قراره کلی نبرد تن‌به‌تن خفن از پهلوان‌های بزرگ داشته باشیم که قطعاً هر کدوم دیدنی خواهد بود.
علاوه‌بر اون کیخسرو خودش داره می‌آد و قراره فرماندهی جنگ رو به عهده داشته باشه (که اتفاقی غیرمتعارف و البته هیجان‌انگیزه!)
می‌دونیم که علیرغم تمام این خط‌ونشون کشیدن‌ها و مذاکره‌های پیاپی و بازی‌های روانی بین دو طرف، ایرانی‌ها قراره پیروز این میدون باشن.
بی‌صبرانه منتظر رسیدن کیخسرو و تهمتن هم که هستیم و خلاصه که 🔥🔥🔥

BUT
I have mixed feelings about this whole situation...
الانی که باید بعد از چهار جلد تکیه بدیم و از پیروزی‌های پیاپی و نبردهای حماسی لذت ببریم، دارم به این فکر می‌کنم که تمام این‌ها به خاطر چی؟... 🥲

یکی از جذاب‌ترین و تأمل‌برانگیزترین بخش‌های این قسمت از داستان مذاکره‌ی بین گودرز و پیران و نامه‌هایی بود که بینشون رد و بدل شد.
و خب با اینکه گودرز جواب قاطع و دندون‌شکنی به پیران داد که الحق درست هم بود و همون‌طور که خودش گفت:
کسی را که از بن نباشد خرد
گمان بر تو بر مهربانی برد
و
"به سوگند تو شد سیاوش به باد
به گفتار کس بر تو ایمن مباد"

اما از طرفی به این فکر می‌کنم که پیران اگر حتی ذره‌ای صادق بود، دنبال صلح بود و حرف‌هاش درباره‌ی اینکه چرا باید این‌همه سرباز بیگناه به‌خاطر یک کینه‌خواهی بین دو طرف کشته بشن خب خیلی حق بود!
"که گفتی ز بهر تنی گشته خاک
نشاید ستد زنده را جان پاک"

از اون‌طرف حرف‌های گودرز هم حقه (و خب من عاشق گودرزم رسماً) و شرارت و بلاهت افراسیاب تَه نداره اما فکر من پیش این هزار هزار سربازیه که قراره کشته بشه... 🤦‍♀️😂💔

از اوووون‌طرف (😂) این داستان جنگ بزرگ کیخسرو تقریباً می‌شه گفت آخرین داستان از فاز (تماماً) حماسیِ شاهنامه است و در پایان این داستان تعداد زیادی از پهلوان‌هایی که این چند جلد باهاشون زندگی کردیم و عاشقشون شدیم ترکمون می‌کنن و کم‌کم وارد فاز تاریخی می‌شیم و من "می‌دونم" که قراره به حد مرگ دلتنگ فاز حماسی داستان بشم. و دلم می‌خواد از این آخرین و حماسی‌ترین داستان این قسمت لذت ببرم. اما
The whole fucked up situation that I explained above is keeping me from doing so 😂😂😂

خلاصه که من عاشق حماسه‌ام ولی گاهی با روحیه‌ی متمدن قرن بیست‌ویکمیم سازگاری نداره.

Quite the rant I've done above.