Rygard Battlehammer’s Reviews > Dilek Evi > Status Update

Son hikaye olan Bahçıvan, kitabın belki de en az sevdiğim parçasıydı. Helen Turrell, ölen erkek kardeşinin çocuğunu sahipleniyor, Michael adıyla vaftiz ediyor ve çocuğu büyütüyor. Sorunlu bir ilişkileri var çocuk büyüdükçe de bu durum derinleşiyor, Michael'in savaşa gitmesiyle hikaye gelişiyor.

Herhangi bir yere varmayan, belirsiz imalar içeren, sevimsiz bir hikaye. Kitapta olması genel kaliteyi düşürüyor.

Siperlerin Madonnası. Great War sırasında geçen bir öykü. Siperlerin atmosferi bence baya güzel, başka bir hikayeye de ilham verdi hatta bana. Çavuşlardan birinin kaybolması ile ilgili diyalog, beklenmeyen bir noktaya evriliyor. Hikayenin sonu biraz hayal kırıklığı ama yine de beğendim.

Sahibler Savaşı

Daha tren yazmayı bilmiyor, bir de hikaye yazmış!/i>

Hikayenin çoğunu Babu sesiyle okudum. "You very bad nab, You are very very bad man, Sahib!" (linç varsa yerim) diye dolanıyorlar.

Hikaye sonda biraz toplansa da sıkıcı. Devamlı "bu sahibler savaşıydı," demesi içimi kıydı, bir değil iki değil, lan tamam anladık. Habire Aynı drama, orta-2 kompozisyon ödevi gibi. Aptal herif.

Borges bu adamı ayarsız övdüğü için (Basitçe dünyadaki en iyi yazarların Stevenson ve Kipling olduğuna inanıyor bizim bunak) biraz önyargılı başladım kitaba. Ancak kitaba adını veren ilk hikaye Dilek Evi gayet güzeldi. Hikaye, iki yaşlı hanımın, spesifik ve büyülü bir mekana ve buranın hayatlarına etkileri hakkında sohbetinden oluşuyor. Büyülü olan yaklaşım biçimindeki teslimiyet de dahil bir çok şeyi sevdim.