مجید اسطیری’s Reviews > حوض خون > Status Update

گوشت‌های ریز توی استامبولی من را یاد تکه گوشت‌ها انداخت. با صدای فرشته فرشته گفتن مامانم قاشق از دستم افتاد. گفت: «کجایی؟ چیزی شده؟» گوشت‌های توی غذا را با نوک قاشق آوردم بالا و گفتم: «مامان امروز توی رخت شویی ملافه ای رو باز کردم و چند تکه گوشت لاش بود.» مامان زد زیر گریه و گفت: «روله الان چه بلایی سر تو اومده؟! روله کجا پیدات کنم؟!» داداشم جبهه بود و ما مدت‌ها بود که ازش بی خبر بودیم...

مینی بوس جلوی چشم ما گاز داد و رفت، ما هم دمغ و پکر راه افتادیم سمت بیمارستان. سربازی جدی و اخم کرده دم در ایستاده بود. گفت: «کجا؟» گفتم: «ما اینجا لباس می‌شوریم. جا موندیم از سرویس.»
نگاهی کرد و با صدای جدی تر گفت: «نمیشه، برگردید خونه.» با آن قد و قواره ریزمان نیازی نبود سنمان را بزرگ نشان دهیم. معلوم بود که زیر ده سال هستیم. هرچه بهش اصرار کردیم قبول نکرد...

آقای گتوندی چند تا پتو انداخت جلوی حیاط و گفت «مدتی نبودی. زود اینها رو بشور.» خودم هم دلم برای شستن پتوهای رزمنده ها تنگ شده بود و خیلی هم خسته بودم از آوارگی و خانه به دوشی. بهش گفتم «اگه هست بیشتر بده.» چهار پنج تای دیگر انداخت پایین. دلم پر بود از آن همه آوارگی. خون روی پتوها هم داغم را بیشتر کرد. دیگر نتوانستم جلوی گریه ام را بگیرم. وقتی لباسهای ترکش خورده را میدیدم دیگر برای آوارگی خودم غصه ای نداشتم...

سینه شان خفه بود از مواد شوینده و اثرات زخم روی دستشان مشخص بود و با چشمهای پر از اشک می‌گفتند:
از بچه ت بی خبر باشی و انگشت قطع شده آدمی رو توی دستت بگیری، چه حالی میشی؟! تا حالا شده اون قدر لکه های خون رو توی دستت بسابی تا خون از دست خودت جاری بشه؟!
باید در رختشویی میزدن زیر هجده سال ممنوع! این ضبط رو قطع کن تا بهت بگم پادرد الانم از چیه. حتی روزهایی که عادت ماهانه بودم میرفتم توی آب سرد و رخت می‌شستم...