Elham’s Reviews > آویزه‌های بلور > Status Update

من دلم می خواهد بگویم: می دانی، کاکلی فکر می کنم پرنده قشنگی باشد، ها؟ البته ندیده ام، فقط فکر میکنم. دلم می خواهد به او بگویم رفیق بیا یک روز با هم برویم به کفترهای چاهی دانه بدهیم که برایمان بغ بفو می کنند اصلا یک روز برویم به تماشای جفت گیری دو تا گاو... اما عوض همه این حرف ها می کویم: اگر اجازه بفرمایید مرخص می شوم.. خوب فکرش را بکن میدانی او چه می گوید؟
"می گوید، خب آقا! پول مشروب را لطفا رد کنین بیاد."

دوستم می گوید- عجب گرمایی. من فکر می کنم - وقتی تابستان بشود دیگر چه خواهد شد.
میگویم - غروبهای تابستان برویم ماهیگیری
میگوید - مردم پشت سرمان حرف می زنند
میگویم - پس برویم قایقرانی
میگوید- باز هم مردم حرف می زنند

من هفتگی ها و ماهنامه های ادبی را می خوانم و اینها تمام صبح اتفاق می افتد، ساعت یازده یک فنجان چای و دو تا بیسکویت بعد یک کتاب دیگر، استفراغ سارتر که ناتمام است، قسمتی از دیوان یک شاعر، چگونه می توان خوشبخت بود. چه غذاهایی بخوریم که نفخ نکنیم؟ نقد ادبی، بررسی شعر شاعران امروز و نقدی بر فیلم شب. و بعد
... آیا ما فلینی را میشناسیم؟
... غرب زدگی
بعد ، مکتوب خواجه نوروزی.

زنش هم ابله بود ولی نه به اندازه بقیه تا سیزده چهارده سالگی استخوان های خورش را درباغچه می کاشت بلکه گوسفند سبز شود که نمی شد و شبها بفل دایه اش می خوابید.

آقازاده اینطوری بود و یکروز بالای کوه و نزدیک قله نشسته بود و قسم خورده بود که بالاخره تمام آخوندها را خواهد کشت و برای این کارش هم دلایلی داشت. بیست سال داشت و فکر می کرد کوه نهایت دنیاست.

..(

من گفتم، - رفیقان من، سرما را به اسارتی ابدی دچا کنیم، باشد؟ آنها گفتند، - نباشد.

رفیق من پیرمرد منقل حلبی اش را بسوی من سراند و گل های آتش صدای خفه و خشکشان را از زیر خاکستر بگوشم می رساندند. ترق، ترق. من به رفیقم گفتم کاش می شد صداهای مبهم اشیا را بکاغذ نوشت. رفیقم جواب داد، شاید بشود. یک روز اینجا مردی برای من دستهایش را بهم کوفت. من بخودم گفتم "شادی" به میهمانی باغ من آمده. امروز می دانم که نامش تنهایی بود.