Nasrin M’s Reviews > از ادبیات و آفرینش > Status Update

راث: پس این دورترین نقطه‌ای است که در بدبینی‌تان به آن رسیده‌اید؟
کوندرا: واژه های بدبینی و خوش‌بینی بیمناکم می‌کنند. رمان حکمی صادر نمی‌کند؛ رمان جست‌و جو می‌کند و پرسش طرح می‌کند. نمی‌دانم آیا ملتم نابود خواهد شد و نمی‌دانم حق با کدام یک از شخصیت‌هایی است که ساخته‌ام. من داستان می‌سازم، یکی را با دیگری روبه رو می‌کنم، و با این ابزارها پرسش‌هایم را بیان می کنم.بلاهت آدم‌ها در این است که برای همه‌چیز پاسخی دارند.

آپلفلت:چندین بار سعی کردم "داستان زندگی خودم"در جنگل‌ها بعد از فرارم از اردوگاه را بنویسم، اما تمام تلاش‌هایم عبث بود. دلم می‌خواست به واقعیت وفادار باشم، به آنچه واقعا رخ داده بود.اما گاه‌نگاریِ حاصل از این تلاش داربستی سست از کار درمی‌آمد.نتیجه کمابیش محقر بود،حکایتی خیالی که متقاعد کننده نبود.چیزهایی که بیشتر از همه حقیقت دارند به‌راحتی تحریف می‌شوند.واقعیت،چنان‌که می‌دانید، همیشه قوی‌تر از قوه‌ی تخیل انسان است.