Nasrin M > Recent Status Updates

آن بیرون سنگ‌فرش لخت بود؛ و این تو، برف.
برف هر روز پُرپشت‌تر می‌شد، صدای دنیای بیرون را خفه‌تر می‌کرد، زشتی‌ها را بیش‌تر می‌پوشاند، و _ از همه بیش‌تر صدای پای پست‌چی را روزبه‌روز خفه‌تر می‌کرد..

آدمی در خود توانایی شناختن حقیقت و خوشبخت بودن را دارد، اما از حقیقت، نه حقیقت ابدی و نه حقیقت راضی کننده را در خود ندارد...
من کسانی را که به ستایش آدمی می‌پردازند و کسانی را که به سرزنش آدمی می‌پردازند و کسانی را که آدمی را برای از خود غافل شدن به کار می‌برند، به یک اندازه سرزنش می‌کنم و نمی‌توانم کسی را تأیید کنم جز آنان که به رنج در جست‌و‌جویند.

هر مردی در حصاری که خودش ساخته پیغمبر است.

به هم پیوستم
تارهایی
برای آن‌که آواز بخوانی

فصلی را که گم شد

در خواب پروانه‌ها باید جست!

می‌خونم، ولی خیلی کند پیش می‌رم چون خسته‌‌م و تمرکزم پایینه، بی‌خوابی کلافه‌م کرده

ما یک کتاب‌ایم
در دو جلد
تو ادامه‌ی منی
ادامه راه‌هایی که نرفتم
بوسه‌هایی که به باد دادم
ما یک آفتاب‌ایم
در دو سمت
تو بالا می‌آیی از زاگرس
من در آب‌های گرم فرومی‌روم
من ادامه‌ی تواَم
ادامه‌ی آوازهایی که نخوانده‌ای
و رقص‌هایی که در شانه‌هایت
از نفس افتاد
ما ادامه داریم مثل غم
مثل شعر
و گندم در دشتِ دیم
....

به من گفت: "خیال می‌کنی می‌نویسی. قبلاً همه چیز را نوشته‌ای، سپس همه‌چیز را فراموش کرده‌ای. "
فکر کردم حتما همین‌طور است. من درباره‌ی فراموشی می‌نویسم، یا بهتر بگویم، فراموشی را می‌نویسم و رفته‌رفته فراموش می‌کنم چه نوشته‌ام.
چه کسی چیزی را می‌خواند که برای خواندن نیست؟ من برای هر خواننده‌ای که قدر‌ناشناسانه دلسرد شده کتاب می‌خوانم. برای همه کتاب می‌خوانم.
و کتاب خواندن‌ام فریادی مأیوسانه‌ست.

می‌گفت: "در پایان، هیچ نیست، اما این مرز بازهم پایانِ مقدر نیست."

"تنها شما مرا می‌یابید، زیرا ریشه‌های‌ام در کتاب‌تان است."
دانای دیگری پاسخ‌اش داد: «کتاب به هیچ‌کس تعلق ندارد.‌ تنها به واژه‌هایی تعلق دارد که رفته‌رفته خود را از بندشان می‌رهاند. چه بر سر واژه‌ها می‌آید، زمانی که به وادی سرگردانی‌شان بازگردند؟ درماندگی ما نیز-چون آن‌ها - پایانی ندارد."
"روزی متوجه شدم که هیچ کتابی از آن من نیست، چرا که افسوس، صرفاً کتابی بود ناتمام که واژه‌ها با بی‌رحمی از من ربودند."

دانایی می‌گفت: "درد حجیم‌ترین کتاب است، زیرا تمام کتاب‌ها را در خود جا داده."
زندگی با شیره‌ی درختان ما نگاشته می‌شود.
مرگ بر روی برگ‌های زردشان قابل خواندن است.
روح‌ات را نوازش بده. کتاب‌ات را نوازش بده. هر دو تشنه‌ی محبت‌اند.

ضرورت" بنای یادبود".
Memento illam vixisse*

*یادت باشد که او زندگی کرد.

زندگی
به‌سان پرنده‌ای زخمی
آهنگ پرواز دارد و
توان پریدنیش نیست.
پروازی نیست
توانی نیست
بال‌های شکسته‌اش فروافتاده‌اند
و او
چسبیده به خاک
همه می‌لرزد از
درد و
عجز.

فیودار_تیوتچیف (۱۸۰۳ - ۱۸۷۳)
Fyodor_Ivanovich_Tyutchev

در جمله‌ی "او دیگر رنج نمی‌بَرد"، "او" به چه چیزی ، به چه کسی-ارجاع می‌دهد؟ این زمانِ حال چه معنایی دارد؟

غارت زده
خنجر از پشت خورده و
به حراج گذارده شده‌ایم
بال سیاه مرگ
دل آسمان را می‌درد
و درد درماندگی
به مغز استخوان‌مان رسیده است
پس چرا
تن به یاس نمی‌دهیم؟
روز‌هنگام
گیلاس‌های جنگل نزدیک
بوی تابستان را به شهر می‌آورند
و شب‌هنگام
خوشه‌خوشه ستاره‌های نو
در ژرفای آسمان زلال
می‌درخشند
و معجزه
بر فراز آلونک‌های فرسوده و غبار گرفته
چندان پایین می‌آید
که می‌توانی دست دراز کنی و
بچینی...
معجزه‌ای که هیچ‌گاه

اما در حقیقت هرگام در راه تفکر، تنها تلاشی محسوب می‌شود برای آن‌که انسان را متفکرانه، در یافتن مسیر ذات خویش همیاری کند.
#مارتین_هایدگر

+ادامه‌ی آپدیت قبل ...
به دلایل نامعلوم دیگه از سمت برنامه ، نشد ادامه‌ش رو در کامنت بذارم 😑

اصالتمندی واقعی در کسب این قدرت است که افکار پیشین را دریابیم، و دریافته‌ها را تحمل کنیم و آن‌چه را که در خفا تحمل کرده‌ایم، به بالندگی برسانیم. آنگاه این افکار، خود به آنجا می‌رسند که به آن تعلق دارند، به آن‌چیزی می‌رسند که من آن را"امر آغازین"می‌نامم. آنگاه شور اصیل تفکر و در اصل شور انسان به امر عاری از منفعت پیوسته بیشتر می‌شود..اما در حقیقت هرگام در راه تفکر، تنها تلاشی محسوب می‌شود برای آن‌که انسان را متفکرانه،

من زیر تیغ برهنه‌ی ماه خواهم مرد،
بی‌آنکه الفبای آذرخش را
آموخته باشم.

آموخته باشم که در تهِ نقشِ شب،
کودکی اسطوره‌ها را
رمزگشایی کنم.

نادان فرو خواهم غلتيد
و پیش استخوان‌های وحوشم خواهند انداخت.

#پتر_هوخل

نگارش وثیقه‌ی تنهایی‌ست، جذر و مد تشویش. همچنین تلألو واقعیتی‌ست منعکس در مبنای نوینش که تصویر آن را در قلب خواست‌های مبهم، در تردیدهایمان شکل می‌دهیم.

جهان خود اگر به شتاب
و چون پیچه‌ی دود دگرگون شود
هر آن فرجام یافته
به سوی سرآغازِ کهنِ خویش باز برمی‌گردد.

با این همه آن نوای نخستین تو
ای چرب‌دست خدای چنگ نواز!
فراسوی هر آن روند و رویداد
پایدار می‌ماند.

رنج‌ها هنوز هم ناشناخته‌اند.
و عشق همچنان نا‌آموخته
و آن‌چه مرگ از ما در می‌رباید
هنوز در حجاب‌.
تنها او، ترانه بر بالای زمین است که
تطهیر می‌کند و شادی می‌بخشد.

#راینر_ماريا_ریلکه
#Rainer_Maria_Rilke

ای شادمانی زرین!
ای پیش‌طعم شیرین و پنهان مرگ!
آیا من راه خود را شتاب‌آلوده درنوردیدم؟
اینک که کوفته و مانده است این پا
نگاهِ تو از پی در می‌رسد
و خوش‌بختی‌ات نیز هم.

گرداگرد، تنها موج است و بازی.
هر آن وزن و بار
در نیلی فراموشی فرو می رود.
تنها قایق من است که سرخوشانه بر سر آب‌هاست.
توفان و سفر، راستی که این هنر را از یاد برده بود این قایق!
آرزو و امید غرق شد.
بستر دریا و روح، بی نقش هیچ چینابی

آن‌که به عمقِ اندیشه رسید،
اوجِ زندگی را دوست می‌دارد.
جوانی ارجمند را اویی در می‌یابد
که جهان را درنوشته باشد
و فرزانگان در پایان میل به زیبایی دارند.

فریدریش هُلدرین

باید سفر می کردم، باید سِحرها را که بر سرم جمع شده بودند می‌پراکندم. بر دریا، که چنان دوستش می‌داشتم که گویی قرار است لکه‌ای را از دامنم بردارد، صلیب تسلی‌بخش را دیدم بالا می‌آمد.
رنگین‌کمان لعنتم کرده بود. خوشبختی سرنوشتم بود، پشیمانی‌ام بود، کرمم بود: زندگی من همیشه بزرگ‌تر از آن بود که بشود با نیرو و زیبایی پرش کرد.

تو محکومی
به آغازی تازه
تا دمِ مرگ

شاید حرفم را به خدا باید بگویم. اما در عمیق‌ترین ورطه‌ها هستم و دعا کردن یادم رفته است.