Shima’s Reviews > ‫نامه‌ها ١ > Status Update

8 نوامبر 1903

" بزرگداشت من یک افسانه است. در مورد من در روزنامه‌ی پراودا تا به حال مقاله‌ای به چاپ نرسیده است. احتمالا اگر بزرگداشتی باشد بعد از سال 1906 خواهد بود"

آنتون در ژوئیه ی 1904 خواهد مرد.‏
می‌خواهم این کتاب هیچ وقت تمام نشود. می‌خواهم نمیرد.‏ وقتی از نقشه‌هایش برای بعد می‎‎گوید. می‌خواهم هرگز نمیرد.

ساشا جان، نزد ما بیا! من تو را در آغل مرغها جا خواهم داد و برای سرگرمی تو یک آژیر آتش نشانی هم فراهم خواهم کرد.‏ آنتون به الکساندر.118

من یکی از رذل ترین بدبین‌ها باشم اگر با این حرف که تو می‌گویی «جوانی گذشت» موافق باشم. زمانی من هم عقیده‌ی تو را داشتم. برای تو و شاید هم من، جوانی نگذشته است. کافی است که حلزون صدفش را محکم‌تر نگاه دارد و آن را به ساقه‌ای جدید منتقل کند.‏
الکساندر به دوست و برادرش آنتوان.‏ 75

من به یاد می‌آورم که تو چه گونه به مانیفست‌های دایی جان ریشخند می‌زدی.. در حقیقت تو به خودت می‌خندیدی.‏...‏
ای دهاتی! تو از ابتدا تا انتهای نامه‌هایت داری اشک می‌ریزی. این اشک و گریه در تمام نامه‌های تو، حتی می‌توان گفت در تمام کارهایت به چشم می‌خورد، به طوری که می‌شود چنین پنداشت که تو و دایی، هر دو نفر فقط از غده‌های اشک ساخته‌ شده‌اید.‏
آنتوان به برادر نیک سرشتش الکساندر. 25

یا اینکه هر چیز مهملی را ترجمه نکن و اگر هم ترجمه کردی در همان زمان آن را خوب ساخته و پرداخته کن، حتی اگر بتوانی به آن طول و تفصیل بدهی یا آن را مختصر کنی. نویسندگان از این کار تو ناراحت و رنجیده خاطر نمی‌شوند و بدان که تو هم در زمره‌ی مترجمان خوب قرار خواهی گرفت. می‌توانی چیزهای بی اهمیت را ترجمه کنی، ولی آن‌ها را به شیوه‌ی زندگی روسی برگردان.‏
آنتوان به الکساندر.22