Ισίδωρος Ζουργός > Quotes

“Αυτό είναι η κόλαση, αφέντη, δύο άνθρωποι μαλωμένοι μες στο σκοτάδι.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο

“Αναρωτιέμαι πολλές φορές, μετά τον θάνατο ενός ζευγαριού πού πάνε τα τρυφερά τους λόγια, αυτά που ψιθύριζαν μονάχα μεταξύ τους για χρόνια, αυτά που δεν κατέγραψε ποτέ κανείς, ο κώδικάς τους ο ιδιωτικός, ο ερμητικός, τα λόγια που φτιάχτηκαν απ' τα υγρά του έρωτα καθώς σταγόνες στέγνωναν στο στήθος και στην κοιλιά. Οι λέξεις τους οι μικρές, οι χαϊδευτικές, τα παρατσούκλια του έρωτα που μοιάζουν με γουργουρητά περιστεριών, τα προσωνύμια εκείνα που μπεμπεκίζουν, που ακούγονται στ' αυτιά των άλλων γελοία αλλά δεν είναι, λέξεις που τυχόν δεν υπάρχουν αλλά είναι παραφθορές άλλων, λόγια που τα φούρνισαν οι δικοί τους στεναγμοί και οι δαγκωματιές τους σε λαιμούς και τρυφερά αυτιά. Πού πάνε όλα αυτά μετά τον θάνατο; Δεν είναι λόγια προσευχής να τα φυλάξουν οι άγγελοι ούτε ποιήματα εμπνευσμένων ανδρών για να σκύψουν πάνω τους ύστερα από χρόνια οι σοφοί. Θρηνώ για τον χαμό τους τον αναπόφευκτο.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Αυτή η πόλη, γέροντα, φταίει. Να το ξέρεις, μου φέρνει ένα τρέμουλο στην ψυχή και μια αγωνία".
"Δύσκολος τόπος είναι μόνο ο εαυτός μας".”
― Isidoros Zourgos, Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο

“Ποιος φτάνει στο μέλλον; Ο τάπητας που σε οδηγεί σ' αυτό είναι από καθρέφτη, κι όποιος τρέχει πάνω του ή γλιστράει στη γυαλάδα του και πέφτει ή ξεχνιέται χαζεύοντας το είδωλό του, μπερδεύεται και χάνεται.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Είναι έξυπνος άνθρωπος, Ελίζαμπεθ, ξέρει πολύ καλά, αν και ο ίδιος δεν είναι μεγάλος, πόσο μπορεί ο αέρας του ωκεανού να φουσκώσει τα μυαλά ενός νέου είκοσι τριών χρόνων, πώς μπορεί ο αέρας των ταξιδιών να μεταμορφώσει ένα μυαλό σε χαρταετό, πόσο εύκολα κόβονται τα σχοινιά των χαρταετών και μένουν αυτοί ύστερα να μετεωρίζονται ανάμεσα σε κόμητες και όνειρα.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Η αηδονόπιτα

“Στις παρουσίες, ακόμα και στις πιο δυσάρεστες, υπάρχει κάτι στο ανθρώπινο σαρκίο έτοιμο να προσαρμοστεί, έτοιμο να αποκαταστήσει τη δυσαρέσκεια. Αυτό το κάτι το νιώθεις στο στομάχι ως αίσθηση της προσαρμογής των σπλάχνων, ικανότητα σωματική. Στην απουσία, αντίθετα, έχουμε σπασμένες χορδές της ύπαρξης. Τα ημιτόνια, ο ρυθμός, η διάρκεια, όλα κινούνται αναρμόνιστα ή σιωπούν. Στην απουσία, στον θάνατο, αναζητούμε έναν χορδιστή, καθώς ο άνθρωπος της ερημιάς, που μοιάζει με κλειδοκύμβαλο, μένει βουβός στη γωνιά και σκονισμένος.”
― Isidoros Zourgos

“Τώρα πια ξέρω και κάτι άλλο, πως τα όνειρα της θάλασσας δεν είναι σαν τα στεριανά, που φεύγουν με το πρώτο φως, αλλά τα 'χεις στον κόρφο σου και τη μέρα, σε χαϊδεύουν και σου αφήνουν σημάδια από μικρές δαγκωματιές στην κοιλιά. "Είμαι εδώ συνέχεια", σου ψιθυρίζουν, "μην περιμένεις το βράδυ να με ξαναδείς. Φίλα με στο στόμα τώρα, στο καταμεσήμερο!" έτσι σου ψιθυρίζουν.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Άλλες φορές σκέφτομαι πως η κάθε μέρα που έρχεται μοιάζει με τον άνθρωπο• ο εικοσιτετράωρος κύκλος υπομνηματίζει, ή μάλλον υπαινίσσεται, τον ίδιο τον κύκλο της ζωής του. Τα πρωινά έχουν ένα βρεφικό ψέλλισμα, απ' τα πουλιά συνήθως, ένα αντανακλαστικό τίναγμα στα πόδια κι ένα κλάμα, όπως η ώρα που ξεκινούν τα αστικά λεωφορεία. Τα πρωινά έχουν ένα σαλιωμένο δάχτυλο και μια αθωότητα, γιατί ο άνθρωπος στο ωράριό του είναι ανεξίκακος, οι άνθρωποι αμαρτάνουν συνήθως την ώρα της σχόλης. Το μεσημέρι πάλι ταυτίζεται με το μεσουράνημα του ανθρώπινου κόπου. Το απόγευμα προοιωνίζει τα γηρατειά, την απελπισία της μέσης ηλικίας, όπως είναι η δική μου και των εταίρων. Το σούρουπο καλεί τον χάλκινο ύπνο.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Μα δε φοβάσαι πια τίποτε; θα με ρωτήσεις. Φέρνω τη μορφή σου μπροστά μου και σε φαντάζομαι να με κοιτάς δύσπιστα. Κι όμως, Ισαάκ, φοβάμαι. Ανησυχώ μην κάποτε χάσω τη μάνα σου, μη σταματήσει κάποτε να φέγγει τις μέρες μου, μη με παρατήσει, μην την κλέψουν κάποτε οι ισχυροί αυτού του κόσμου, μην πεθάνει... Άφησα πίσω μου χρήματα, καριέρα, τίτλους και πάω στην άλλη άκρη του κόσμου, σ' ένα μολδαβικό καστρόσπιτο, για χάρη της, για να χαρτογραφήσω κάθε γωνιά της νοσταλγίας της, για να μυρίσω κάθε τσάκιση του χάρτη που έχει στην ψυχή της, για να χαθώ μέσα της.”
― Isidoros Zourgos, Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο

“Πιάστε μου αυτό το αηδόνι", είπε, "κι αύριο θα σας ψήσω αηδονόπιτα".

[...]

Όταν λένε εδώ αυτή τη λέξη εννοούν σαν κάτι όπως πίτα με όνειρα, πίτα γεμάτη από το άπιαστο, το χιμαιρικό, πες το όπως θέλεις.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Η αηδονόπιτα

“Καμιά φορά, εναλλασσόμαστε σαν τις εποχές ή σαν τα κύματα, που όταν αποτραβιούνται πίσω στο πέλαγος για να έρθουν τα επόμενα, αφήνουν μόνο σταγόνες στις πεταλίδες και στ' αγκάθια των αχινών.”
― Ισίδωρος Ζουργός

“Έλεγα μέσα μου όλες αυτές τις αφέλειες σαν να είχα ξεχάσει τι θηρίο είναι τελικά ο άνθρωπος. Σαν να μην ήξερα τι είναι η κάθε καινούρια μέρα που ξημερώνει, πώς γδύνεται μπροστά μας και μας κάνει νόημα να πάμε κοντά της. Πώς ο ήλιος μας κάνει να ξεχνάμε τα ανομολόγητα. Τι είναι εκείνες οι σκέψεις στην πίσσα της νύχτας, οι τύψεις, οι αιθερόφωνες ενοχές; Ένα τίποτα είναι μπροστά στη δύναμη της νέας μέρας που ξημερώνει. Η νεαρή μέρα είναι λήθη και ζωή.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Το αντρικό μοιρολόι δεν το ‘χει μελετήσει κανείς. Λαογράφοι, μουσικοί κι ανθρωπολόγοι σήκωσαν τους ώμους αδιάφορα και προσπέρασαν. Ο αντρικός θρήνος πριν απ’ τον τάφο είναι ένας πολιτισμός ολόκληρος, αθέατος όπως, μόνο κουκούτσια και σπαράγματα μπορείς να βρεις ακούγοντας τα λόγια των γερόντων στο καφενείο. Οι άντρες θρηνούν μέσα τους, βαθιά στις εγωιστικές τους κρύπτες, θρηνούν για την αιωνιότητα των στιγμών τους που τις πίστεψαν, θρηνούν για λέξεις θηλυκές που τους ξεγέλασαν, αθανασία, παντοτινότητα. Ο αντρικός θρήνος είναι αποχαιρετισμός και ελεγεία, βρισιά, ροχάλα και μίσος για την ανάσταση που αργεί. Είναι ένας θρήνος βαρετός χωρίς τσεμπέρια και δάχτυλα που σφίγγονται σπαρακτικά, βουβός, που τον διακόπτει καμιά φορά το χλιμίντρισμα απ’ το άλογο του πεθαμένου που περιμένει μόνο του έξω απ’ τον στάβλο.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Ίσως και να σκεφτόταν -τα έχουν αυτά οι συγγραφείς- πως ο αφρός είναι το μοναδικό πράγμα που στην ουσία δεν υπάρχει' εκεί που εμφανίζεται εντυπωσιακός μες στη λευκότητά του, ώσπου να τον ερωτευτείς έχει γίνει κάτι άλλο - νερό ας πούμε ή αέρας, κάτι πιο συνηθισμένο κι απ' το τίποτε. Ο αφρός είναι η έμπνευση, η καλύτερη στιγμή κάθε υγρού που ύστερα φθίνει, η βασίλισσα-ψευδαίσθηση που σε κορόιδεψε γι' άλλη μια φορά.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Φράουστ

“Οι πόλεις της ομίχλης είναι σκαθάρια μες στο γάλα, καψίματα απ' το στάξιμο του λυχναριού στους πορτολάνους - ξεχωρίζουν. Είναι συνήθως χτισμένες δίπλα στο νερό, κρυμμένες κάτω απ' τους στυλοβάτες του ουρανού, και ζούνε στη σιγή του χρόνου που περνά.”
― Isidoros Zourgos, Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο

“Μην το φοβάσαι αυτό,και τη λησμοσύνη ο Θεός την έδωσε. Μόνο στη μάνα είπε:εσύ στην άκρη, εσύ δε θα ξεχάσεις ποτέ".”
― Ισίδωρος Ζουργός

“Σ' ευχαριστώ που με αξίωσες να ζήσω ως αντίφωνο της καρδιάς σου, ως αδερφός σου. Τώρα, με την απόσταση χρόνου, όλα πήραν τις πραγματικές τους διαστάσεις·τώρα που είμαι βυθισμένος στη μελαγχολία. Εκείνο το τελευταίο απόγευμα με αποχαιρέτησες. Δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς, τα πουλιά που αποδημούσαν έφτιαξαν στον ουρανό το πρόσωπό σου. Τότε νόμιζα πως το πρόσωπο ήταν ο Θεός που κάτι μου έλεγε. Λάθος, εσύ ήσουν, γιατί Θεός δεν υπάρχει.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο

“Ο κόσμος της γυναίκας είναι γαλατόδασος• πέρα απ’ αυτόν απλώνεται άνυδρος χερσότοπος με στείρες σαύρες και θίνες. Στο ξέφωτο του δάσους, κάτω από μαστόμορφους καρπούς, στέκει το απόμακρό του τέμενος. Έξω από την είσοδο πρέπει να σταθείς και να βγάλεις τα παπούτσια, να νιφτείς, και καθώς περνάς τη χαμηλή πόρτα να σκύψεις. Εκεί, μόλις μπεις στο μισοσκόταδο και στην υγρασία της ζεστής πέτρας, βασιλεύει μια μυρωδιά• είναι τα λόγια τους που καίνε σαν θυμίαμα στις γωνιές κι όλος ο ναός μοσχοβολά. Είτε πρόκειται για βαθύκολπες Δαρδανίδες είτε για μεσόκοπες γυναίκες της Αθήνας με βαθύ ντεκολτέ και ιδρωμένο στήθος, ο κόσμος τους είναι ο ίδιος.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Η πείνα είναι η μάνα γλώσσα όλων των ανθρώπων.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Περί της εαυτού ψυχής

“Είχε τα χέρια ανοιχτά σαν τον Εσταυρωμένο και χόρευε, το κρασί τού θόλωνε το μυαλό και του καθάριζε εκείνο το άλλο, που είναι πιο πάνω από τη λογική, ψυχή και νους σ' ένα ποτήρι, σαν νερό και λάδι στο καντήλι.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Στη σκιά της πεταλούδας

“Η Θεσσαλονίκη, ένας τόπος που το φως του δεν έχει ημερέψει από κανέναν Παρθενώνα...”
― Ισίδωρος Ζουργός, Παλιές και νέες χώρες

“Ήμουν τελικά ένας απλός άνθρωπος, κι αυτό ήταν το πιο σημαντικό βήμα στην αυτογνωσία μου, στην πορεία να αντιλαμβάνομαι σιγά σιγά τον εαυτό μου και την αλήθεια μου. Να ξέρω πως δε θαμπώνομαι ούτε από κάποιο απαστράπτον πνεύμα ούτε από την αίγλη της εξουσίας. Τελικά το να βρίσκεις το πραγματικό σου είδωλο ανάμεσα σε πολλούς καθρέφτες είναι κι αυτό μια υψηλή τέχνη.”
― Ισίδωρος Ζουργός

“η μεν χειρ γράψασα κείτεται τάφω
η δε γραφή μένει εις τους αιώνας”
― Ισίδωρος Ζουργός, Περί της εαυτού ψυχής

“Έσκυψα μια μέρα στο χωνί της ψυχής μου και φώναξα: Θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω! Εύκολο είναι να το λες, δύσκολο να το κάνεις, όταν ο ήλιος είναι ψηλά και το νερό ζεματάει· όχι τη νύχτα σαν τον κλέφτη αλλά τώρα, στο μέσο της τρεχάλας του ουρανοδρόμου ήλιου.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Δε ρώτησε αμέσως, γιατί ντράπηκε- είχε αυτή την ντροπή από μικρός, αυτή τη φτιαξιά την πουπουλένια που δεν ταίριαζε με τα κόμματα ούτε πολλές φορές και με του κόσμου την οχλοβοή.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Στη σκιά της πεταλούδας

“Ύστερα έβαζα τα γέλια κάνοντας χρήση του προνομίου που χαρίζει η μοναξιά: να κλαις και να γελάς δίχως γιατί, δίχως να απολογείσαι για τον λόγο και την αιτία.”
― Ισίδωρος Ζουργός

“Έχω καταλάβει ότι όλος ο αγώνας της ζωής μας είναι πώς θα βρούμε ένα κόσκινο που θα διαχωρίζει τα πρόσκαιρα και τα ευτελή από εκείνα που έχουν πραγματική αξία.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Περί της εαυτού ψυχής

“..., παντρεύτηκα την επιστήμη και τα βράδια μου, ο χρόνος δεν περνάει εύκολα. Γερνάει και η επιστήμη, ξέρεις. Θα 'ρθουν κάποια χρόνια που θα τη δεις να ξαπλώνει πλάι σου γριά φαφούτα. Ξέρε το από τώρα, μην της παραδοθείς ποτέ ολοκληρωτικά η ζωή θέλει απιστίες.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο

“Τη ζωή μου, από τη στιγμή που άρχισα εγώ να την ορίζω, αλλιώς την είχα ξεκινήσει.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Περί της εαυτού ψυχής

“Η πιο δύσκολη ώρα είναι όταν ρωτάς τους πεθαμένους κι εκείνοι δε σου απαντάνε.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Στη σκιά της πεταλούδας