Praxitelis Pollakis

“Σα θες τον Ήλιο να έβρεις, πρέπει να κρατάς το κεφάλι χαμηλά. Να γεμίζεις της ταπεινοφροσύνης το πιοτό και να πίνεις. Κι αν καθόλου δεν ξεδιψάς, μη νοιαστείς. Γιατί γνωρίζεις πως, η έπαρση, η αλαζονεία παραμονεύει. Κι αν σε κυριεύσει, τότε όλα τα έργα, όλη σου η ζήση, παραμένουν φύσημα στον άνεμο, κούφια. Γι’ αυτό λοιπόν, έχε τα μάτια χαμηλά μα τα χέρια τεντωμένα ψηλά για να ξεκορφίσουν στην Ουσία της δίκης σου ζωής. Πάρε την ευθύνη και πες: «Εγώ! Εγώ, ταπεινά απλώνω το χρυσό σεντόνι των αξιών και προβάλλω την ψυχή μου, την ψυχή αλάκερης της ανθρωπότητας, στην Αυγή των πάντων, στον Ήλιο. Και έτσι, ας καούν στην μεγαλύτερη Ευτυχία.»”
― Πραξιτέλης Πολλάκης, Ο Καλλιτέχνης

“But does life really fade away? It does, and in fact, that’s a common phenomenon in modern times. Have a taste of gray breeze, gray skies, gloomy Fridays, and seclusive nights drowning in the loneliness of a city, and you will witness how life fades away. Like a leaf deep in the tangled branches of a lemon tree that neither the wind blows, nor the rays touch. Thus it withers. Thus life often learns, and becomes black and white.”
― Praxitelis Pollakis, The Eleven Commandments