“چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم:
نیلوفر به همه زندگی ام پیچیده بود.
در رگ هایش من بودم که می دویدم!
هستی اش در من ریشه داشت٫ همه من بود!
کدامین باد بی پروا دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟”