“الا يا ايها الساقی!"
اين تو، اين پياله، اينم طهورای خودمون
می مثلا با قافيه‌ی خودت: باقی!
که ما فرقش و نفهميديم با اين يکی چيه؟
راه به راه رفتيم تا رسيديم به يه رويا
به يه رويای بی‌خيال
بعد برگشتيم سَرِ جا اَوَلِمون که چی!؟
که مثلا "ادر کاسا و ناولها ...!"
خُب اينو از همون اول می‌گفتی دختر!
اول و آخر نداره عشق
مشکل که افتاد،‌ بذار بيفته،
بنويسش پایِ شکسته‌ی ما!”