“— Էգա՞ր,— ի պատասխան բարևիս հարցնում է հայրս։ (Չեմ հիշում՝ եղե՞լ է, որ հայրս բարևիս պատասխանած լինի... Երևի ծնողներին բարևելը սխալ է...)։ Ինչպես միշտ, հանդիպել ենք դռանը, կանգնած է՝ գլուխկախ, սպասողական, հիմա թե մի բան չասեմ, ձեռնափայտին հուշիկ քայլ կտա։ Ծուռտիկ ու մաշված է ձեռնափայտը, կտրել է իր տնկած ուռենուց և անխոս մերժել կոկ ու փայլուն այն գավազանը, որը քաղաքից պետք է նվեր տանեի։

Լուսավորչի կանթեղը”