Ի տեղ բաց նամակի Quotes

“Հայրը նա էր, ով որպես նվեր շոյում էր աղվամազոտ դեմքդ, և այտերդ սղալող նրա կոշտուկներից պատկառում էիր և հուզմունքից քրտնում։ Հայրը նա էր, որի համար անհասկանալի ու տարօրինակ էր որդու պարապությունը։ Մարդու պարապությունը։— Եթե մարդ է, պետք է աշխատի։ Բա ինչի՞ համար է աշխարհ եկել։ Եթե չաշխատի, ուրեմն ի՞նչ անի։— Ահա աշխարհի ու մարդու նկատմամբ մեր հայրերի ունեցած շիփ֊շիտակ հայացքը։ Հայը և հայրը նա էր, ով մի կտոր հաց ու պանրով կշտանում էր և շնորհակալ, և գոհ, և լիաչք, նայում երկինք,— աշխարհը խաղաղ է, գերդաստանը կա, հոգով ու մարմնով առողջ զավակները ամեն մեկը իր գործին, և սեղանին արդար մի կտոր հաց կա։ Ուրիշ ի՞նչ է պետք... Մի պայծառ երազ։
Այսպես՝ շռայլությունը մերժած, ընչաքաղցությունը մերժած, քիչը շատ ընդունելու, փոքրը մեծ տեսնելու մեր հայրերի ավանդը ճիշտ ապրելու սկզբունք լինելուց բացի, ճշմարիտ փիլիսոփայություն է։— Միտք չունի,— ասում է նրանց փիլիսոփայությունը,— ընկնել շռայլության ետևից. շռայլությունը երջանկություն չի կարող բերել։ Ուրեմն քիչը շատ ընդունիր և նայիր հոգուդ խորքը և այնտեղ որոնիր քո երջանկությունը։— Եվ ապա,— պետք չէ մտնել ընչաքաղցության կռվի մեջ, այդ կռվում հաղթանակ չկա, բոլորը պարտվում են։ Ուրեմն լիաչք նայիր աշխարհին և իզուր մի զոհիր քո արժանապատվությունը։”
― Mushegh Galshoyan, Ի տեղ բաց նամակի

“— Էգա՞ր,— ի պատասխան բարևիս հարցնում է հայրս։ (Չեմ հիշում՝ եղե՞լ է, որ հայրս բարևիս պատասխանած լինի... Երևի ծնողներին բարևելը սխալ է...)։ Ինչպես միշտ, հանդիպել ենք դռանը, կանգնած է՝ գլուխկախ, սպասողական, հիմա թե մի բան չասեմ, ձեռնափայտին հուշիկ քայլ կտա։ Ծուռտիկ ու մաշված է ձեռնափայտը, կտրել է իր տնկած ուռենուց և անխոս մերժել կոկ ու փայլուն այն գավազանը, որը քաղաքից պետք է նվեր տանեի։

Լուսավորչի կանթեղը”
― Mushegh Galshoyan, Ի տեղ բաց նամակի