“«دختری با زلف‌های سبز»

چه کسی می‌پندارد:
پیرزن،
هیچ‌گاه آبستن نمی‌شود
مگر نه این‌که…
این کوه‌ستانِ سپیدمو
در تحویل هرسالی…
دختری می‌زاید
زلف سبز و نازدار
اسم‌اش را
می‌گذارد بهار”