Eman

“...there are times when silence is a poem.”
― John Fowles, The Magus

“تنم را دوست می دارم وقتی با تن توست

چرا که چیزی نو می شود

تنت را دوست دارم، آنچه که می کند دوست دارم

چگونه اش را دوست دارم

حس کردن مهره ها و استخوان هایت

را دوست دارم، و لرزش این نرمی سفت را

و آنچه که می خواهم

دوباره و دوباره و دوباره ببوسم

دوست دارم این و آن تو را ببوسم

دوست دارم کرک های هراسان تنت را

نرم نوازش کنم

و آنچه بر گوشت تنمان می رود به هنگام جدا شدن

و چشم هایمان، که خرده های بزرگ عشقند

و احتمالا لرزش تو را در زیر تنم دوست دارم

که اینهمه تازه است

شعری از ای ای کامینگز، برگردان فرشته وزیری نسب*”
― E.E. Cummings, E.E. Cummings: Complete Poems 1904-1962

“One of the few things I know about writing is this: spend it all, shoot it, play it, lose it, all, right away, every time...give it, give it all, give it now.”
― Annie Dillard

“ایرن ژاکوب: (بیست‌وچهار سالم بود که در زندگیِ دوگانه‌ی ورونیک بازی کردم. هنوز هم فکر می‌کنم یکی از دو فیلمِ مهمی‌ست که بازی کرده‌ام. آن فیلمِ دیگر هم قرمز است که کارگردانش کیشلوفسکی بود
وقتی برای اوّلین‌بار دیدمش و درباره‌ی زندگیِ دوگانه‌ی ورونیک حرف زد فکر کردم چرا می‌خواهد این نقشِ سخت را به من بسپرد؟ من که خیلی بازیگرِ مشهوری نبودم
برایم توضیح داد که دلیلِ اصلی‌اش چشم‌های من است. گفت جوری نگاه می‌کنم که تماشاگر قانع می‌شود
یکی دو ماه گذشت و بعد فیلم‌نامه را برایم فرستاد. یک‌روزه خواندمش. عجیب‌ترین فیلم‌نامه‌ای بود که خوانده بودم. هنوز هم همین‌طور است
زنگ زدم و گفتم «من باید شما را ببینم
گفت «چی شده؟
گفتم این دختره چرا این‌قدر آدمِ عجیبی‌ست؟
گفت «چی‌کار کرده که عجیب است؟
گفتم «چرا گاهی همه‌چی را از توی آن توپِ پلاستیکی می‌بیند؟
گفت «تا حالا از این توپ‌ها نداشته‌ای؟ معلوم است نداشته‌ای، وگرنه تو هم ترجیح می‌دادی دنیا را از توی این توپ‌ها ببینی
گفتم «چرا باید دستش را بکشد روی تنه‌ی درخت؟ که چی؟
گفت «تا حالا دستت را روی بدنه‌ی هیچ درختی نکشیده‌ای؟ معلوم است نکشیده‌ای. درخت آدم را آرام می‌کند. خیلی آرام. آرامشی که در درخت هست توی وجودِ هیچ آدمی پیدا نمی‌شود. همین الان برو پارک و قدیمی‌ترین درختش را پیدا کن و دستت را بکش روی تنه‌اش. کِیف می‌کنی از این کار
شاید اگر آن روز این کار را نکرده بودم در صحنه‌ی آخرِ فیلم نمی‌توانستم آن‌جور با آرامش دستم را روی تنه‌ی درخت بگذارم

برگردانِ محسن آزرم”
― Irene Jacob