سیــــــاوش

“خواننده هایی هستند که از تاریکی شعر را می خوانند ،خواننده هایی که شعر را در تاریکی می خوانند .خواندن هم "استیل "می طلبد .
خواندن هنری است که سهمش را درشعر ،و به طور کلی در ادبیات ،باید جدی گرفت . یک خواننده ی حرفه ای در حاشیه ی آنچه می خواند برای خودش ابزاری دارد و کار گاهی . خواننده ای که برای خواندن متن کارگاه شخصی نداشته باشد یک خواننده ی بی ساز و برگ ،یک خواننده ی عامی ،است .
برعکس ،خواننده ی باساز وبرگ ،سطرهایی نخوانده را می خواند ،لای سطرها را می خواند . در این معنا ،خواندن خود نوعی خلق است ،آفرینش است . خواننده ای که نمی نویسد ولی خودش متنی برای خواندن می شود . این طور خواندن ،قدرت است . و فکر می کنم که پل کلودل شاعر فرانسوی از این هم فراتر می رود وقتی می گوید :غرض وهدف ادبیات این است که خواندن یاد بگیریم

یدالله رویایی .
از سخنرانی در انجمن معماران و شهرسازان ایرانی . پاریس فوریه 98
منتشر شده با عنوان "جای کلمه”
― یدالله رویایی

“کاش که مرا بال‌ها مثل کبوتر می‌بود تا پرواز کرده، استراحت می‌یافتم. هرآینه بجای دور می‌پریدم و در صحرا مأوا می‌گزیدم؛ می‌شتافتم بسوی پناهگاهی، دور از باد تند و از طوفان شدید.”
― Anonymous, Psalms (Bible #19), ESV

“سعی کردند که ما را دفن کنند،
دریغ از این که ما بذر بودیم...”
― Ernesto Che Guevara

“سەر کە جۆشێکی نەبێ من زرکەتاڵم بۆ چییە
دڵ کە هۆشێکی نەبێ شیشەی بەتاڵم بۆ چییە

دەرد و داغێکی دەروونی گەر ببێ با ڕەنگ و ڕوو
سیس و موغبەڕ بێ کەماڵم بوو جەماڵم بۆ چییە

تەجرەبەی عاشق بە سووتانی دەکرد ئەو زاڵمە
سەیری کەن ئێستا دەڵێ مشتێ زوخاڵم بۆ چییە

پێی بەسەرما نا کە بوومە خاکی ڕێی گەردم شوکر
گەییە داوێنی دەڵاڵی بای شەماڵم بۆ چییە”
― مەحوی- Mehwî