Κλέλια Κων

“Γενικά, το μόνο που απαιτείται, είναι να καταφέρω να απαλλαγώ απ' την ανάγκη μου να βλέπω κάποιους άλλους να με επικροτούν, να με χειροκροτούν, να με αγαπούν.”
― Jorge Bucay, Cuentos para pensar

“Οι περισσότεροι δεν μπορούν να κοιμηθούν από τη δυστυχία, απολαμβάνουν το κάπνισμα επειδή το τσιγάρο σκοτώνει, αφήνουν στη μέση μια πρόταση επειδή έχουν καταλάβει πόσο ανώφελο είναι να την τελειώσουν, βλέπουν τηλεόραση όχι επειδή τους αρέσει ή επειδή διασκεδάζουν με το πρόγραμμα αλλά επειδή δεν αντέχουν άλλο τη μελαγχολία τριγύρω τους, ότι στην πραγματικότητα θα θέλανε να πεθάνουν αλλά θεωρούν πως δεν τους αξίζει η αυτοκτονία, στις εκλογές ψηφίζουν τους πιο άθλιους υποψήφιους του πιο άθλιου κόμματος για να τιμωρηθούν με την τιμωρία που τους πρέπει, από τους πολιτικούς που υπόσχονται συνέχεια ελπίδες προτιμούν τους στρατιωτικούς πραξικοπηματίες που μιλάνε συνέχεια για τιμωρία.”
― Orhan Pamuk, Snow

“Κάπου ανάμεσα στο αξιοπρεπές μελό και στο φτηνό πάθος.”
― Μανόλης Αναγνωστάκης, ΥΓ.

“«Τι συμβαίνει;» την είχα ρωτήσει.
«Απλά είναι θλιβερό» είχε αποκριθεί εκείνη.
«Ποιο πράγμα;»
«Η ανθρώπινη φύση. Το ότι οι άνθρωποι έχουμε τη μοναδική ικανότητα να καταστρέφουμε ό,τι πραγματικά αξίζει, ό,τι μπορεί να φέρει το φως, να κάνει τη διαφορά. Δεν είμαστε πρόθυμοι να δεχτούμε την αλλαγή, ούτε όταν αυτή είναι για το καλό μας. Με απλά λόγια είμαστε αχάριστοι. Τι πιο θλιβερό από αυτό;»”
― Γιώτα Παπαδημακοπούλου, Μη με ξεχάσεις