Batul

“تو ای دوستدار علی، تو ای دوستدار فاطمه، و تو ای دوستدار حسنین؛ فکر مکن که دوستی تو نسبت به آنها به این است که چیزی نذرشان کنی! مثلا سفره نذرشان کنی، چلچراغ نذرشان کنی... این دوستی آنها نیست. آنها اهل این حرفها نیستند تا دوستیشان به این چیزها باشد. دوستی تو به آنها در کجا نمودار می‌شود؟ فقط یک جا، و آن رفتار تو، عقیده تو، اندیشه تو، فکر تو و عمل توست. هر قدر عقیده و اندیشه و عملت به اینها نزدیکتر باشد نشانه آن است که دوستی راستین صحیح آنها در تو ریشه دار تر است. محبت اهل بیت و ولایت آنها بازده و ثمره‌ای جز اطاعت بیشتر خدا و پرهیز بیشتر از معصیت خدا ندارد.”
― Sayyid Mohammad Hosseini Beheshti, ولایت، رهبری، روحانیت

“تعارف برای خارجی هایی که در ایران درس می خوانند، مسئله مهمی است. آنها با اشاره به این فرهنگ، خیلی با هم شوخی می کنند... . گاهی دیگران درباره ی این فرهنگ ایرانی ها، افراطی قضاوت می کنند و می گویند تعارف یعنی دروغ و دروغ هم حرام است. ...من شخصا تعارف را دروغگویی نمی دانم. البته خودم خیلی کم تعارف می کنم؛ ولی آن را جزئی از فرهنگ ایرانی می دانم. تعارف ابراز احترام است. همه ی ایرانی ها می دانند که طرف واقعا قصد دادن آن چیز را ندارد و این فقط نوعی ابراز احترام است. همه ی فرهنگ ها برای نشان دادن احترام، شیوه های خاص خود را دارند. تعارف هم یکی از شیوه های ایرانی هاست.”
― Hamid Hussein Waqar, حجره‌ای برای گانگستر

“سه ماه بود ولی انگار سه روز گذشت و تمام شد...
آن سال هیچ چیزی از تابستان نفهمیدم... هیچ کاری انجام ندادم که برای کسی تعریف کنم... شب و روز را بهم می دوختم و زمان مثل برق و باد می گذشت...
مدرسه ها که شروع شد... درست همان روزهای اول، معلممان آمد و گفت همین حالا سر کلاس باید انشاء بنویسید... یک برگه ی سفید به همه داد و رفت سمت تخته سیاه و نوشت "تابستان خود را چگونه گذراندید" ...
خودکار را دست گرفته بودم و برگه ی سفید را نگاه می کردم...تمام روزهای تابستان را مرور کردم... هیچی برای نوشتن نداشتم... هیچی... فقط و فقط به این سه ماه فکر می کردم و روزهایی که بیهوده گذشته بود...
اولین نفر اسم من را خواند... رو به روی معلم ایستادم... گفت با صدای بلند بخوان ولی من سکوت کردم... چه چیزی بدتر از اینکه حرفی برای گفتن نداشته باشی... من ماندم و نگاه پر معنی معلم ...
حالا که خوب نگاه می کنم زندگی بی شباهت به تابستان نیست ... زندگی هم زود می گذرد... خیلی زود...
تمام که شد ، شاید معلم آسمان ها به همه یک برگه ی سفید بدهد و بگوید " زندگی خود را چگونه گذراندید"
آن جاست که تمام زندگیت را مرور می کنی ...
آن جاست که دیگر نباید به برگه ی سفید خیره شوی ... دیگر وقت نوشتن است ... دیگر جریمه اش نگاه پر معنی معلم نیست ...
من هنوز به برگه های سفید فکر می کنم... به اینکه قرار است چه چیزی بنویسم و برای معلم آسمان با صدای بلند بخوانم...
راستی "زندگی خود را چگونه گذراندید؟!”
― حسین حائریان

“تولد در خانواده ی مسلمان، نعمت هست؛ اما تنها مایه ی امتیاز فرد بر دیگران، تقواست. هرکس تقوای بیشتری داشت، بهتر است: فرقی نمی کند که مسلمان به دنیا آمده یا بعدا مسلمان شده است.”
― Hamid Hussein Waqar, حجره‌ای برای گانگستر