Priyadarsini

“இந்த இறுதி போட்டியில் நீ தான் என்னோட ச்சியர் லீடர்” என்றான்.


“ஹும்…” ராகத்தோடு முகத்தில் நக்கலாகச் சிரிப்பை படரவிட்டவள் அவனை நோக்கி ஆட்காட்டி விரலை நீட்டி “உன் கனவுல கூட அது நடக்காது” என்றாள்.


“நடக்கும்…” கூறியபடி பந்தை இடது கைக்கு மாற்றிவிட்டு வலது கைவிரல்களில் சுடக்கிட்டவன்அவளை போலவே அவளுக்கு முன்னால் ஆட்காட்டி விரலை நீட்டி “எனக்கு நீ தான் ச்சியர் லீடர் உன்னோட முகத்தை மைதானத்தில் பார்த்திட்டே தான் நான் என்னோட இறுதி கோலை போடுவேன்” என்றான்.”
― அனிதா சரவணன் (Anitha Saravanan), இரு தேநீர் கோப்பைகள் இருவருக்குமிடையில்

“வன்முறையை ரசிக்கும் மனிதர்கள் பெருகிவிட்டார்கள். இவர்களை வைத்துக்கொண்டு அடிப்படை மனித அறங்களையும் நேசத்தையும் எப்படி கைக்கொள்வது என்று தஸ்தாயெவ்ஸ்கி ஆதங்கப்படுவது இன்றும் உண்மையாகவே இருக்கிறது."

"மனிதனுக்குள் உள்ள கீழ்மைகளை அவன் அடையாளம் கண்டு கொள்வதேயில்லை.அதை உணரும் தருணங்களில் கூட பெருமிதமே கொள்கிறான். குற்றவுணர்ச்சி கொள்ளாதவரை கீழ்மைகளில் இருந்து விடுபட முடியாது என்பதையும் தஸ்தாயெவ்ஸ்கி சுட்டிக்காட்டுகிறார்.”
― எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்,எனதருமை டால்ஸ்டாய்

“உன் பேருக்கு ஏத்த மாதிரி உன் முடியும் அருவி மாதிரி ஆர்ப்பரிக்குது, உன் கண்கள் ரெண்டும் மீன் போலத் துள்ளிட்டே இருக்கு…” என்று தொடர்ந்தவனை வலது கையை உயர்த்தி நிறுத்தினாள்.

“கண்ணு மீன் மாதிரி இருக்கு, புருவம் வில்லு மாதிரி இருக்கு, உதடு ரோஜா மாதிரி இருக்குன்னு இன்னும் பழைய இத்து போன வசனங்களைச் சொல்லி ரொம்பத் தவறான முகவரியில் புலம்பற…வேற ஆளை பாரு மேன்” என்றுவிட்டு இருக்கையில் இருந்து எழுந்தவளின் கையை இறுக பற்றினான் அஜயன்.

“நினைப்பு தான் புருவம் வில்லு, உதடு ரோஜான்னு…” என்று நக்கலாகச் சிரித்தவன்… “அவ்வளவு எல்லாம் என்னால பொய் சொல்ல முடியாது. ரெண்டு பொய் சொன்னதுக்கே நாக்கு தள்ளிடுச்சு” என்றவனின் கையை அலட்சியமாக உதறிவிட்டு சென்றாள்.”
― அனிதா சரவணன் (Anitha Saravanan)

“கருநீல டீ ஷர்ட், டெனிம் ஷார்ட்ஸ், கருநீலமும் சிகப்பும் பிரிண்ட் செய்த கேன்வாஸ் ஷூ, அப்படியே அருவியின் கண்கள் அவள் பாதங்களில் படிய, சாதாரண ஹவாய் செருப்பு அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தது.


அவனுக்கும் அவளுக்குமான ரசனை வேற்றுமையைக் கவனித்ததும், ‘வாய்ப்பே இல்லை... இவன் முன்னால் எப்படி என்னால் அமர்ந்திருக்க முடியுது’ என நினைத்தவளுக்குச் சட்டென்று மூண்ட சிரிப்பில் குடித்துக் கொண்டிருந்த தேநீரால் லேசாகப் புரையேறியது. இருந்தும், அவளின் முகம் புன்னகையை மிச்சம் வைத்திருந்தது...

-இரு தேநீர் கோப்பைகள் இருவருக்குமிடையில்”
― அனிதா சரவணன் (Anitha Saravanan)