Mohsenam

“حکومت اعدام اسلامی

نزد ما با این گونه مرگ‌ها زندگی دوباره آغاز می‌شود و بر بالای این دارهای اعدام که شما افراشته‌اید، سر ما بلندتر و درخشنده‌تر می‌شود....
از این سو تروریست‌ها، سوران مامه حمه و سردشت عثمان..... از آن سو نیز تبرهای جمهوری اسلامی....
هر دوی آنها در دو راهی مرگ و تاریکی به یکدیگر می‌رسند.....
در حقیقت ما خود زندگی هستیم و جوانان‌مان آینده‌ای بی‌پایان‌اند...
خوب به من بگویید: از شرق تا به غرب.. از بالا تا پایین این سرزمین‌ها
از قدیم‌الایام تا به امروز.. طناب‌های دار چه چیزی را توانسته‌اند در ما بکشند!؟
چه کاری توانسته‌اند با فریاد بلند مبارزه و آزادی‌مان بکنند...
طناب‌های دار توانسته‌اند شاهو را بترسانند..؟
توانسته‌اند دریاچه‌ی وان و ارومیه را خاموش کنند..؟
توانسته‌اند پیر مگرون را به زانو درآورند؟
آنچه تا به امروز طناب دار توانسته انجام بدهد
نتایج معکوس خواسته‌های عاملان آن بوده است:
کاروان‌مان طولانی تر ...و
صدایمان زلال‌تر و نیروها و ازدحاممان بزرگ‌تر شده است..!
طناب‌های دار ترسیده‌اند..... از کُرد ترسیده‌اند..
طناب‌های دار بازنده‌های همیشگی‌اند و ما هنوز هستیم..
جمهوری اعدام اسلامی ایران
پیر ِ پیر شده است و
اما نیرو و جان ما هنوز گرم و آماده است”
― Sherko Bekas

“یادتان باشد که به شعر، به آواز، به رویاهای‌تان، به لیلاهای‌تان پشت نکنید”
― Farzad Kamangar

“از یک نقطه نظر می توان کُردها را تحت عنوان "خلقی که خلق نیست" هم نامید، زیرا ممکن نیست به خلق و جماعت انسانی دیگری برخورد که این همه از ارزشهای ذاتی خویش گریزان باشد و یا او را به گریز واداشته باشند

نمی توان کُردها را خلقی بسیار ناتوان و فاقد استعداد جنگی نامید، کُردها اجتماع انسانی هستند که به واسطەی جغرافیای استراتژیک و منش انسان شناختی خویش، بیش از همگان قادر به جنگیدن و پیروزی می باشند. پتانسیل ناشی از جسارت موجود در زنان و جوانان کُرد در سطحی بسیار بالاست،اما چنان ترسی در دل آنها انداختەاند که حتی از سایەی خویش هم وحشت دارند!”
― Abdullah Öcalan

“شکایت نامه ای به خدا

پس از خفه کردنِ حلبچه
شکایتی بلند...
برای خدا نوشتم

قبل از هر کس برای درختی خواندمش
درخت گریست
زیر درخت کبوترِ نامه بری گفت:
شکایتت را که به خدا می‌رساند؟
اگر می‌خواهی من ببرم
من به عرش خدا نمی‌رسم

دیر وقت شد
فرشته ی سیاه پوش شعرم
گفت: اصلا ناراحت نباش
من می‌برمش، تا بالاها
تا اوج
اما قول نمی‌دهم
خدا خودش نامه را از دستم بگیرد
و خودت می دانی که خدای بزرگ کِی آن را می بیند

گفتم ممنونم. تو پرواز کن.
فرشته الهام پرواز کرد و
شکایت‌نامه را با خود برد
فردایش که بازگشت
منشی درجه 4 دفتر خدا
کسی به اسم عبید! در زیر همان شکایت
به عربی برایم نوشته بود:

احمق!!!!
ترجمه اش کن به عربی، اینجا کسی کُردی نمی‌داند و
به دست خدا نمی‌رساند...”
― Sherko Bekas