Gia Jgarkava

“Я начал свою жизнь, как, по всей вероятности, и кончу ее - среди книг.”
― Jean-Paul Sartre, Слова. Пьесы

“როგორც მთელი დღის ნაჯაფი მიწისმუშა საღამოს დაღლილ-დაქანცული მილასლასებს შინისკენ, ფეხებს ძლივს მიათრევს, ბეჭებს ვერ შლის, წელში ამტვრევს, მკლავები არ ემორჩილება, ერთ ნაბიჯს რომ გადადგამს, მეორე ნაბიჯის გადადგმა ისე ესიკვდილება, ურჩევნია გზაში წაიქცეს, ოღონდ კი იმ დაღლილობას გადარჩეს, მაგრამ მაინც მიდის, რადგანაც ბოლოში მშობლიური სახლი ელოდება, სადაც მამაპაპურ ტახტზე გემრიელად გაიშხლართება, მთელი სხეულით მოდუნდება, ყველა ტკივილს ერთბაშად დააღწევს თავს და ტკბილ ბურანში ჩაიძირება, ისე შეუპოვრად მიდის სიცოცხლის უდაბნოში მოვლენილი კაცი სიკვდილის ოკეანის გრილი და საამური ნაპირისკენ.”
― Jemal Karchkhadze, განზომილება

“როცა სხვა კვდება, [...] თამამად გამომაქვს დასკვნა და დარწმუნებით ვამბობ: "მოკვდა". მაგრამ მე თვითონ რომ მოვკვდები, როგორ უნდა მივხვდე, რომ მოვკვდი? და თუ ვერ მივხვდები, ხომ არ არის ეს იმის მანიშნებელი, რომ "სხვა" მოკვდავია, "მე" უკვდავი, ხოლო ინდუქცია - სისულელე?”
― Jemal Karchkhadze, განზომილება

“ცხადია, ის შემთხვევაა, როცა ბრბოსთვის სექსი უფრო დიდი დანაშაულია, ვიდრე თუნდაც მკვლელობა. ავტობუსები ბრეივიკებითაც რომ იყოს სავსე, ასეთი ამბავი ნამდვილად არ ატყდებოდა. ანდაც წარმოიდგინეთ, ადამიანთა მოდგმის მტერი - სტალინი იჯდეს. რას მივიღებდით? მივიღებდით შემდეგს: იგივე ბრბო (ზოგიერთის გამოკლებით) სტალინს ტერფებთან მიუცუცქდებოდა, თაყვანს სცემდა და ფეხსაცმელებს აულოკავდა.”
― ალეკო შუღლაძე, გადამალვა