Gia Jgarkava

“Я начал свою жизнь, как, по всей вероятности, и кончу ее - среди книг.”
― Jean-Paul Sartre, Слова. Пьесы

“გამხდარ თხას, დაკოჭლებულ ცხენს, ჩახმახდამტვრეულ თოფს ფასი ეკარგება, ადამიანს კი ერთი და იგივე ფასი აქვს ყოველთვის და ყველგან, იმერეთის მეფობას არგუნებს თუ დანელიას მეღორეთ გააჩენს უფალი. დადიანის სასახლე ათას ფაცხაში არ გაიცვლება; ადამიანი კი იმდენივე ღირს, რაც მთელი კაცობრიობა, ადამიანის არც გაცვლა შეიძლება, არც დაფასება, არც გამრავლება, არც გამოკლება. იგი უფასოა. იგი ერთია, მუდამ ერთი.

ადამიანი მუდამ ადამიანია - არც მეტი არც ნაკლები ("დადიანის ასული და მათხოვარი").”
― Niko Lortkipanidze

“დღისით სალომემ ქართულ არხებზე გასული სიუჟეტი მანახა, მთელი ორი დღის განმავლობაში უდიდესი პო­პუ­ლა­რობით რომ სარგებლობს თურმე ქართულ ფეისბუქზე. გუშინ, სადღაც კახეთში, მგელი ეულ ცხვარს დასხმია თავს. მაგრამ ეს უკანასკნელი არ დაიბნა, უმალ შეეშვა ბალახის წიწკნას, ერთი ომახიანად დაიბღავლა და იქით გამოუდგა მომხდურს, დამფრთხალსა და კუდამოძუებულ მგელს სულ წკავწკავით არბენინა ტყემდე. ბედად, ვიღაც ადგილობრივს ეს ამბავი მობილურით გადაეღო.
ეგაა, თვით ამბავზე ალეგორიული შეფასებები იყო, სიუჟეტის მეორე ნაწილში რომ გაკეთდა. შეფასებები კი იყო უამრავი – ჟურნალისტს დიდად მოენდომებინა და ყველა ის რესპოდენტი ჩაეწერა, ვისაც მისწვდა. ცხადია, პირველ ყოვლისა, მოძღვარმა თქვა თავისი ავტორიტეტული სიტყვა, ვინმე მამა მაქსიმემ, გრემის ეპარქიიდან: კრავი ერთ-ერთი უმთავრესი იპოსტასია მამისა ჩვენისა იესო ქრისტესი, მგელი კი უწმინდურია, რომელსაც იგი ამარცხებსო. საქართველოს სახალხო არტისტმა, გურანდა გაბუნიამ, არც მეტი და არც ნაკლები, ცხვარში ბიძინა ივანიშვილი ამოიცნო, მგლის სახით მიხეილ სააკაშვილი რომ მიჯირყნა. იქვე სექსუალურ უფლებათა დამცველმაც ჩააგდო სიტყვა: თითოეული ქართველი ლგბტ იძულებული იქნება ცხვარივით დაიცვას თავი, თუ არ შეწყდება მათი დევნაო. ერთ-ერთმა პარლამენტარმა კი ისე დარწმუნებით იწინასწარმეტყველა, მალე ასევე კუდამოძუებული გაიქცევა საქართველოდან რუსის ჯარიო, გეგონებოდა, უტყუარ ინფორმაციას ფლობდა რუს ჯარისკაცებთან დაკავშირებით, რომელთაც კუდი უკვე ამოეძუებინათ და ნიშანსღა ელოდნენ გასაქცევად. ცოტა ბუნდოვანი კი დარჩა, ამ შემთხვევაში ვის უნდა ეკისრა ცხვრის როლი. ფილოსოფოსი ზაზა შათირიშვილი კი რისი ფილოსოფოსი იქნებოდა, ამბავი თავისებურად რომ არ ეთარგმნა: ცხადია, ეს გახლავთ არგონავტების კლასიკური მითის პოსტმოდერნული ბუკვალიზაციის ინვერსიული ნიმუში, ანუ ეს ის შემთხვევაა, როცა ოქროს საწმისი თავადვე იცავს თავს მტაცებელ იაზონისგანო. ამას რომ ამბობდა, მუცელზე ისე ითათუნებდა ორივე ხელს, მგონი, პოსტმოდერნულზე მეტად ამბის კულინარული მხარე აღელვებდა და სიუჟეტიდან "საწმისსაც" სავსებით რეალურ საჩაქაფულედ, ან სამწვადედ უფრო წარმოიდგენდა, ვიდრე წარმოსახვით ობიექტად. სიუჟეტს კი ის კახელი გლეხი ასრულებდა, ვისაც გადაეღო ვიდეო მობილურით: "მგელმა იცის ასე, პირუტყვს გაიტყუებს ხოლმე".”
― Zaza Burchuladze, ტურისტის საუზმე

“სოლომონს უეცრად ელვასავით ნათლად და ცხადად წარმოუდგა თვალწინ ის მოუხელთებელი წამი, დასასრულისა და დასაწყისის შემაერთებელი არარსებული წამი, და დაინახა, რომ არც სოლომონი იყო სოლომონი, არც ასმათი იყო ასმათი, არც ქალბატონი ცისანა იიყო ქალბატონი ცისანა, ყველანი ერთნაირები იყვნენ, როგორც დაუთესავი მარცვლები, და ახალი გამოსვლის ცნობისმოყვარე მოლოდინში დახურული ფარდის უკან დედიშობილები ისხდნენ, რადგან თეატრის ადმინისტრაციას ძველი ტანსაცმელი უკვე ცეცხლისთვის მიეცა, ახალი კი ჯერ არ დაერიგებინა.”
― Jemal Karchkhadze, ანტონიო და დავითი