Neda

“همان گونه که پوست اجزایی چون استخوان ها عضلات و رگهای خونی را در برگرفته و آنها را از دید انسان مخفی ساخته خودبینی و غرور نیز پوششی .برای بی قراری ها و هیجانات روحند.پوستی بر روح آدمی”
― سپیده حبیب, When Nietzsche Wept

“ما به توده‌های محروم نباید تلقین کنیم که دل‌تان به حال خودتان بسوزد، چون حق با شماست! ما به عنوان نویسنده، شاید بتوانیم به آدمیان این ظرفیت‌ها را بشناسانیم که می‌توانند در سرنوشت و تاریخ خود سهمی داشته باشند؛ و این‌که آن‌ها هم در مقابل سرنوشت و زندگانی خود، مسئولیت دارند. بنابراین دلسوزی‌های آبکی، الزاماً، باید از پهنهٔ ادبیات ما رخت بربندند و جای خود را به تحلیل دقیق و عمیق و همه‌جانبه زندگی مردم سُم‌کوب‌شدهٔ ایران بدهند. شاید این تحلیل همه‌جانبه به مردم ما این امکان را بدهد تا نسبت به خود و سرنوشت خود، مطالعه‌ای جدّی را آغاز کنند. زیرا این مردم سرانجام بایستی خود را بشناسند، ارزش‌های پنهانی خود را کشف کنند و از پوسته‌ای که آن‌ها را در خود حبس کرده است بیرون بیایند. در این سمت و جهت، امیدوارم که ادبیات بتواند به نسبت توانش، فریضهٔ خود را ادا کند.”
― محمود دولت‌آبادی, نون نوشتن

“معمولا مهم ترین سوال آن است که پرسیده نمیشود.”
― سپیده حبیب, When Nietzsche Wept

“فکر سایه ای از احساس ماست:تیره تر تهی تر و ساده تر”
― سپیده حبیب