Gashtyar

“من اینجا ریشه در خاکم
من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم
من اینجا تا نفس باقیست می مانم
من از اینجا چه می خواهم،نمی دانم
امید روشنائی گر چه در این تیره گیهانیست
من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم
من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی
گل بر می افشانم
من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه چون خورشید
سرود فتح می خوانم
و می دانم
تو روزی باز خواهی گشت”
― فریدون مشیری

“ﺩﻭﻭ فڕﯙکەﯼ ﺗﻮﺭﺭﮐﯽ
ﻟە ﮔﻮﻧﺪێکی ﺑﻨﺎﺭﯼ ﻟﻮﻭتکەﯼ قەﻧﺪﯾﻞ
ﻣﻨﺎڵێک بە چەﻧﺪ قەڵەمێکی ﺑﺎﺳﺘﯿﻞ
لە سەﺭ ﺗﺎشەبەﺭﺩێکی گەﻭﺭەﺩﺍ
ﻭێنە یەﮐﯽ گەﻭﺭەﯼ ﺋﯚجەﻻﻧﯽ کێشا
ﺯﻭﻭ ﺩەﺳﺘﻮﺑﺮﺩ
ﺩﻭﻭ فڕﯙکەﯼ ﺗﻮﺭﮐﯽ ﻫﺎﺗﻦ
ﻭﻭێنە کەﯾﺎﻥ ﺑﯚﺭﺩﻭﻣﺎﻧﮑﺮﺩ
بەڵاﻡ ﻭێنەکە نەﻣﺮﺩ
لە پەﻧﺎﯼ ئەﻡ بەﺭﺩەﻭە
ﺧﯚﯼ ﺩﺍیە پەﻧﺎﯼ ئەﻭ ﮔﺮﺩ
ﺟﺎﺭ ﻧﺎﺟﺎﺭێ ﺩەﯾﺎﻥ فڕﯙکە ﯼ ﺗﻮﺭﮐﯽ ﺩێن
ﺑﯚ ﻭێنە کەﯼ عەﺑﺪﻭڵا ﺋﯚجەﻻﻥ ﺩە گەڕێن
ﺩەﯾﺎﻥ ﻟﻮﻭتکە ﻭ ﺗﺎشەبەﺭﺩ ﺳﻮﻭﺭ ﺩەکەﻥ بە ﺧﻮێن
بەڵاﻡ ﻭێنەکە هەﺭ ﻣﺎﻭە
لەسەﺭ هەﺯﺍﺭﺍﻥ ﻟﻮﻭتکە ﻭ
لە ﻧﺎﻭ ﻣﻠﯿﯚنەﻫﺎ ﺩڵدﺍ هەڵکۆڵرﺍﻭە
ﻓڕﯙکەﯼ ﺗﻮﺭﮐﯽ هێندە ﮐﻮﻭﻧﯽ ﻭ ﺗﺮﺳﻨﯚﮐﻦ
تەﻧﺎنەﺕ ڵە ﻭێنە ﺷﺪﺍ .... لە ــ
عەﺑﺪﻭڵا ﺋﯚجەﻻﻥ ﺩەﺗﺮﺳﻦ”
― لەتیف هەڵمەت

“Optimism is the opium of the people.”
― Milan Kundera, The Joke

“اشک رازی ست
لبخند رازی ست
عشق راز‌ی ست

اشک ِ آن شب لبخند ِ عشقم بود

قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی

من درد ِ مشترکم
مرا فریاد کن ...

درخت با جنگل سخن می ‌گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می ‌گویم

نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه ‌های ِ تو را دریافته ‌ام
با لبانت برای ِ همه لب ‌ها سخن گفته ‌ام
و دستهایت با دستان ِ من آشناست”
― احمد شاملو