Status Updates From The Summons of Love

ناآزادی در قلبِ عشق جای دارد.

آیا همین امر ناشناخته نیست که به ما امکان می‌دهد «دو» باقی بمانیم؟ آیا نه از آن رو که تو را نمی‌شناسم می‌دانم که هستی؟

هرگاه احساس کنیم انسانی جایگزین‌ناپذیر است، او را نه از آن رو که واجد ویژگی‌هایی خاص است بل به سبب کیستی‌اش در پیچیدگی گیج‌کنندهٔ هستی‌اش دوست می‌داریم. ما البته چه بسا پاره‌ای از خصلت‌هایش را ارج نهیم، اما عشق ما به او وابسته به این‌ها نیست؛ بل کل وجودش را دوست می‌داریم، همراه با کاستی‌ها و نقص‌هایش. او را همان‌گونه که هست، چونان ملغمه‌ای همواره‌دگرگون‌شونده از ویژگی‌ها می‌پذیریم.

نوازش افق‌هایی از تجربه را می‌گشاید که دستیابی بدان‌ها مستقل از شریکمان برایمان دست‌نیافتنی بود؛ شیوه‌ای‌ست برای یکی شدن در پناهگاهی از اطمینان‌بخشی و تکیهٔ متقابل. و هرچند بر سطح تن رخ می‌دهد، می‌تواند تا عمیق‌ترین تورفتگی‌های هستی‌مان طنین‌انداز شود. نوازش به نیاز ما برای فهمیده شدن و لمس گشتن پاسخی ژرف می‌دهد؛ برای آنکه همان‌گونه که هستیم، در زیر آن لعاب پیراسته‌ای که به تماشای جهان می‌سپاریمش، دیده شویم.

بخشی از کتاب در کامنت اول.

ماری روتی فوق‌العاده‌ست؛ اینجا از اون فضای سنگینِ آکادمیک Singularity of being فاصله می‌گیره و از عشق برای همه طیف خوانندگان صحبت می‌کنه. بخشی از ترجمهٔ من در کامنت.