Status Updates From Les Lieux de Marguerite Duras

On écrit pas du tout au même endroit que les hommes. Et quand les femmes n’écrivent pas dans le lieu du désir, elles n’écrivent pas, elles sont dans le plagiat.

Ce qui vous arrive dessus dans l’écrit, c’est sans doute tout simplement la masse du vécu, si on peut dire, tout simplement… Mais cette masse du vécu, non inventoriée, non rationalisée, est dans une sorte de désordre originel. On est hanté par son vécu. Il faut le laisser faire.

Je ne suis pas seule à écrire quand j’écris

C’est sans doute l’état que j’essaie de rejoindre quand j’écris ; un état d’écoute extrêmement intense, voyez mais de l’extérieur. Quand les gens qui écrivent vous disent : quand on écrit, on est dans la concentration, moi je dirais : non, quand j’écris, j’ai le sentiment d’être dans l’extrême décontraction, je ne me possède plus du tout, je suis moi-même une passoire…

En tout cas, le cinéma que je fais, je le fais au même endroit que mes livres. C’est ce que j’appelle l’endroit de la passion. Là où on est sourd et aveugle.

L’écrit n’est pas bavard. Ce qui est bavard, c’est la parole parlée. La parole écrite ne l’est jamais.

نخستین نشانه ی بروزِ حیات، درد است.

لل و.اشتاین زنی است که هر روز، طوری که انگار بار اول باشد، به یاد همه‌چیز می‌افتد؛ همه‌ی آن چیزها که هر روز تکرار می‌شود و هر روز گمان می‌کند که روز اول است. او نمی‌تواند با خاطراتش کنار بیاید، نابود می‌شود زیر بار این یاد، یادی که نو به نو می‌شود در هر روزِ زندگی‌اش و طراوت زندگی را نابود می‌کند. انگار که بین روزهایش حفره‌های عمیق فراموشی باشد، نمی‌تواند به خاطراتش عادت کند، به فراموشی هم همینطور

سینمای فعلی، سینمای تفریح و تفنن، یعنی سینمای جامعه‌ی مصرفی یا همان سینمای به اصطلاح شب تعطیلی، جای تماشاگر را غصب کرده. قصدش فقط تولید تفنن است، جلب و جذب تماشاگر و درآمد کلان. نمایش فیلم که تمام شود، چیزی باقی نمی‌ماند، هیچ‌چیز. بعد از پایان فیلم، همه چیز محو می‌شود. ولی در سینمایی که مطلوبِ من است، فیلم از فردای پس از دیده شدن تازه شروع می‌شود، درست مثل خواندن کتاب

مادرم زنی بود سخت گرفتار دام نومیدی. آنچه به اسم زندگی پشت سر می‌گذاشت سخت رقت‌بار بود. نومیدی ذهنش را تسخیر کرده بود. ما بچه‌هایش کاملا رها بودیم. تابه‌حال هیچ بچه‌ای را ندیدم که آن اندازه مانند ما رها باشد. در آن سرزمین سد‌ها، فرصتی برای مادرم نمانده بود تا به وضع ما برسد. به فکر بچه‌هایش نبود یا حداقل اینطور به‌نظر می‌رسید. ما - من و برادرم - خودمان را نجات دادیم