Status Updates From شادی در آسمان

آن زمان یکشنبه‌های دل‌انگیز نادر بود. به هیچ‌چیز رغبت نداشتیم، حتا به توتون‌هایمان، چون رغبتی به خود نداشتیم. پرنده آواز محبوبمان را برای ما سر می‌داد، درختی که به ما رو کرده بود بیهوده شاخه‌ی خود را، به سان دست دوستی، تکان می‌داد و ما را رغبتی نبود.
برای زندگی طاقت‌فرسای اطراف، دل زیاده نازک بود؛ همواره دنبال خود می‌گشت و هیچ‌گاه خود را بازنمی‌یافت. در غیاب دل، همه‌چیز گم می‌شد.

ماتیاسِ روسری‌فروش دیگر عوض جنس‌هایش پول نمی‌گرفت.
می‌گفتند: « این شال چند است؟»
می‌گفت: «قدر یک ترانه، ترانه‌ای بخوان و شال را بردار.»
بسته‌ها وجنس‌ها زیاد بودند، بدون اینکه نیازی به بازکردن کیف پول باشد - تنها دل را می‌گشودند و تمام.

پیرمرد، که چشمان ظریفی داشت، که رنگ چشمانش مانند رنگ آسمان پس از بارش زیاد برف بود، معتقد بود همه چیز باید پالوده شود، زیرا روی زمین همه چیز ناخالص است. همه چیز باید از صافی رد شود، غیر از جان، غیر از جانِ جان.
می‌گفت: «فقط تصویر را می‌دیدیم و معنایش را نمی‌دیدیم. همه‌چیز را پالایش می‌کردیم، غیر از وجود خودمان. ناپالوده می‌ماندیم ...»

در آرام‌ترین شب‌ها باید مراقب می‌بودیم...
زیر آسمان پرستاره و زیر آسمان بی‌ستاره.
در هر زمان، در هر فصل... هرگز نمی‌دانستیم چه خواهد شد.
در اضطراب دائم زندگی می‌کردیم ... آن ناراحتی‌ها، آن خواب‌های بد. و همواره ترس از آینده و افسوس از گذشته ...

حال آن که دیگر نه گذشته‌ای هست و نه آینده‌ای؛ پیرامون ما دیگر جز سکون عظیم زمان نیست، مانند هنگامی که همواره به یک منظره‌ی آرام می‌نگریم.