احسان کیانی‌خواه’s Reviews > شادی در آسمان > Status Update

آن زمان یکشنبه‌های دل‌انگیز نادر بود. به هیچ‌چیز رغبت نداشتیم، حتا به توتون‌هایمان، چون رغبتی به خود نداشتیم. پرنده آواز محبوبمان را برای ما سر می‌داد، درختی که به ما رو کرده بود بیهوده شاخه‌ی خود را، به سان دست دوستی، تکان می‌داد و ما را رغبتی نبود.
برای زندگی طاقت‌فرسای اطراف، دل زیاده نازک بود؛ همواره دنبال خود می‌گشت و هیچ‌گاه خود را بازنمی‌یافت. در غیاب دل، همه‌چیز گم می‌شد.