احسان کیانی‌خواه’s Reviews > شادی در آسمان > Status Update

آن زمان یکشنبه‌های دل‌انگیز نادر بود. به هیچ‌چیز رغبت نداشتیم، حتا به توتون‌هایمان، چون رغبتی به خود نداشتیم. پرنده آواز محبوبمان را برای ما سر می‌داد، درختی که به ما رو کرده بود بیهوده شاخه‌ی خود را، به سان دست دوستی، تکان می‌داد و ما را رغبتی نبود.
برای زندگی طاقت‌فرسای اطراف، دل زیاده نازک بود؛ همواره دنبال خود می‌گشت و هیچ‌گاه خود را بازنمی‌یافت. در غیاب دل، همه‌چیز گم می‌شد.

ماتیاسِ روسری‌فروش دیگر عوض جنس‌هایش پول نمی‌گرفت.
می‌گفتند: « این شال چند است؟»
می‌گفت: «قدر یک ترانه، ترانه‌ای بخوان و شال را بردار.»
بسته‌ها وجنس‌ها زیاد بودند، بدون اینکه نیازی به بازکردن کیف پول باشد - تنها دل را می‌گشودند و تمام.

در آرام‌ترین شب‌ها باید مراقب می‌بودیم...
زیر آسمان پرستاره و زیر آسمان بی‌ستاره.
در هر زمان، در هر فصل... هرگز نمی‌دانستیم چه خواهد شد.
در اضطراب دائم زندگی می‌کردیم ... آن ناراحتی‌ها، آن خواب‌های بد. و همواره ترس از آینده و افسوس از گذشته ...

حال آن که دیگر نه گذشته‌ای هست و نه آینده‌ای؛ پیرامون ما دیگر جز سکون عظیم زمان نیست، مانند هنگامی که همواره به یک منظره‌ی آرام می‌نگریم.