Status Updates From سه برخوانی: اژدهاک، آرش، کا...

بنویس: از بی‌دانشان باکی نیست که خود چاره‌ی خویشند. نه ــ ما را در دانش، ژرف باید نگریست تا در آن‌چه سود است و برای که؟ دانشی که ما را به فرمان نیست بودن چرا؟ و چه زیانش بیش، آن‌گه که در جنگ دشمن باشد؟ و کیست ناخجسته‌تر از آن‌که تواند دانش یکسان به ما و دشمن ما داد؟

مرد فریاد تلخ برآورد که ای گور ترسناک تهی! من خسته‌ای هستم اندوهگین، آمده‌ام تا مارهای درونم را به تو بسپارم. اینک تو به من نیکتر بنگر و بنگر که زمین تو آیا مارهای مرا می‌پذیرد؟
گور ترسناک تهی دهان خود را گشود و گفت: من مارهای تو را بی‌تو نمی‌خواهم. من هیچ ماری را بی‌ماردوش نپذیرفته‌ام. و هیچ مردی نتوانسته است مارهای درونش را پیش از خود به خاک بسپارد.

توان توصیف این شاهکار رو ندارم.

انقدر قلم ماهره که حرف‌زدن از قابلیت تعمیم اجتماعی سیاسی متن در هر دوره از زمان در برابرش مسخره‌ست. چند نفر در ادبیات معاصر تونستن با چنین زبان و قلمی داستان‌های اساطیری رو بازخوانی کنند؟

هیچی ندارم بگم جز این که حیرت‌زده‌ام. بلند میخونم و هی بیشتر حیرت میکنم.
نوشتم که یادم بمونه چطور شگفت‌زده‌ام از این قلم.

ایران خانم چقدر تو و فرزندانت مظلومن...

‌
2. آرش

‌
1. اژدهاک

اژدهاک به پایان رسید و من کلمه برای مصرف و ابراز حیرت و شوقم ندارم.

از سربرخوانی اولینِ آنها، "اژدهاک"، را خواندم و غرق در فضای متن شدم. از زبانش که نگویم که تکرارِ محض است؛ به نظرم یک بیضائی است و امکان‌های زیبایی‌شناختیِ زبان فارسی. فضاسازی تیره و تار اثر، جاودانگی و تنهایی و... تصویری‌ترین اثری ادبی‌ای که خوانده بودم را برایم ساختند.

بازخوانیِ هرمتنی از بیضائی رو حین خواندن نخست پیش‌خور می‌کنم و این یعنی با متنی استخوان‌دار طرف هستم.