Status Updates From و کسی نمی‌داند در کدام زمین...

رابطه زن و مرد به جنگ بی‌پایان قدرت تبدیل شده. حتی عشق‌ورزی‌شون هم جنگه. بچه‌ها هم نتیجه جنگن؛ جنگی که برنده نداره… مگر اینکه عشق نجاتمون بده.

داستان عایشه و زندگیش بینهایت تاثیرگذار و عجیب بود:(

«افغانستان پر از جسد است. هرجا می‌روی، جانی در جنگی گرفته شده. لایه‌ به لایه‌ی خاکِ افغانستانْ، جنگ روی جنگ است و جسد روی جسد. گریه می‌کنم برای نعشی دیگر در جنگی دیگر.»

هرجا خطر هست، امیدِ نجات هم همان‌جاست. هرجا ترس هست، شجاعت هم هست. درون وحشت بودن فرق دارد با ترسیدن. لحظه در وحشت کش می‌آید و به ابدیت وصل می‌شود.

من به هیچ‌جا متعلق نیستم.
و هرگاه بخواهم جایی آرام و قرار بگیرم، دستی از فیب می‌راندم و صدایی در گوشم می‌گوید برو، برو، برو.

آدم هر چقدر بیشتر سفر می‌کند، بیشتر متوجه می‌شود که مرز چقدر عجیب است.

ظاهرا عرفان وقتی از احوال فردی خارج می‌شود و به قلمروی اجتماع پا می‌گذارد، تقریبا به نوعی فاشیسم منجر می‌شود.

سالها سفر کرده بودم اما هنوز موجودی ضعیف و هراسان بودم، مردد میان حماقت و هوش، یاس و امید، شوق بودن در اجتماع و میل پنهان شدن از دیگری. هنوز هم گاهی دلم مرگ میخواست و گاهی زندگی، در شرایطی بالغ و خردمند بودم و در موقعیتی دیگر نادان و درمانده. هر بار تصور میکردم چاله ای در من پُر شده یا زخمی را درمان کرده ام، در موقعیتی غافلگیرکننده، تیرگیهای درونم عیان میشد و نوری که گمان میکردم قرار است تا ابد روشن بماند فرو مینشست.

"هر بار در زندگی معنایی می یافتم، معنا فقط لحظه ای دوام می آورد و بعد در انبوهی از ندانستن های بسیار، دود میشد و به هوا میرفت. سوالم این نبود که آیا زندگی معنایی دارد یا ندارد، این بود که اصلا چرا باید دنبال معنای زندگی باشم."

"پدرم شکل پیری من بود، آن چیزی بود که در من برگشته بود. دریچه های نگریستن من و او به جهان، حتی پیش از اینکه به این جهان بیاییم، وجود داشته است. من بیشتر عمر در چرخ و فلک اجدادی ام دویده ام. بی آنکه بدانم قسمت زیادی از آنچه من مینامم، در واقع ما، شما، آنها بوده است. شباهتهای من با خانواده ام و مردم روستا بیش از آن بود که تصور میکردم، من تمامِ کسانی بودم که مرا آفریده بودند."

"فقط ساکت به حرفهایش گوش میدادم و نگاه میکردم به خطوط شکسته صورتش که کم کم روی صورت من هم هویدا میشد. به پیوند ناگریزِ بودنِ من و او فکر میکردم و به مکرر بودنِ ما. تمام عمر نخواسته بودم او باشم اما مثل او میخندیدم و مثل او تعجب میکردم و دندانهای جلوییم از همانجا میپوسید که دندانهای او."