Sepideh’s Reviews > و کسی نمی‌داند در کدام زمین می‌میرد > Status Update

سالها سفر کرده بودم اما هنوز موجودی ضعیف و هراسان بودم، مردد میان حماقت و هوش، یاس و امید، شوق بودن در اجتماع و میل پنهان شدن از دیگری. هنوز هم گاهی دلم مرگ میخواست و گاهی زندگی، در شرایطی بالغ و خردمند بودم و در موقعیتی دیگر نادان و درمانده. هر بار تصور میکردم چاله ای در من پُر شده یا زخمی را درمان کرده ام، در موقعیتی غافلگیرکننده، تیرگیهای درونم عیان میشد و نوری که گمان میکردم قرار است تا ابد روشن بماند فرو مینشست.

"هر بار در زندگی معنایی می یافتم، معنا فقط لحظه ای دوام می آورد و بعد در انبوهی از ندانستن های بسیار، دود میشد و به هوا میرفت. سوالم این نبود که آیا زندگی معنایی دارد یا ندارد، این بود که اصلا چرا باید دنبال معنای زندگی باشم."

"فقط ساکت به حرفهایش گوش میدادم و نگاه میکردم به خطوط شکسته صورتش که کم کم روی صورت من هم هویدا میشد. به پیوند ناگریزِ بودنِ من و او فکر میکردم و به مکرر بودنِ ما. تمام عمر نخواسته بودم او باشم اما مثل او میخندیدم و مثل او تعجب میکردم و دندانهای جلوییم از همانجا میپوسید که دندانهای او."