Status Updates From تاریک ماه

من رو بپرون از این کابوس...

آدمی وقتی که تنهاست با خودش خیال‌ها می‌کند خورشید، دقیق می‌شود به هر چیزی، دنیا را طور دیگری می‌پاید، با چشم دیگری، صداها را بهتر می‌شنوی، به جنس و جای صدا فکر می‌کنی، حتی به صدای خودت.

تحمل کن مرد، تحمل دارایی مردان است.

تنها همین یاد کردن خاطره‌های تو است که رمقی به جانم می‌آورد، یعنی فرق من و وحوشات بیابان اگر حساب کنی در همین جاهاست، این‌که تو از خیالم کنده نمی‌شوی هیهات.

سینه‌ام اطراقگاه غم‌باد است.

دختر زیبایی است، هر دو بار که دیدمش دلم به تپش افتاد، مثل سنگی که بیفتد به برکه‌ای یکهو، هوایی می‌شود آدم، دست خودش که نیست. لبه های زری دوزی شده لباس بلوچی‌اش افتاده بود روی صندل‌های بندری،برازنده است لاکردار، با آن چشمهای درشت توی آن صورت گرد گندمی.

چقدر صدای پارس سگ آبادی خوب است، چقدر جیغ‌وواغ اهالی خوب است وقتی که گرگ بزند به گاش رمه، چقدر خانواده داشتن نعمت بزرگی است، دیدن مرغ‌ها و خروس‌ها که به قفس نمی‌روند، شیون روباه در دوردست شب دهگاه، بوی علوفه و کاه، عطر یونجه‌ی تازه و صدای غاره‌ی گاو. چرا به این همه نعمت فکر نمی‌کردم، چرا قدر آن همه آرامش را نمی‌دانستم و مدام گله می‌کردم از زمین و زمان. بی دلیل نیست که گفته‌اند گرگ از آبادی سیر است.

عجب شاهکاری نوشته لعنتی. 🤦🏻‍♀️