Status Updates From The Impossible Will Take a ...

بارها و بارها از خودم پرسیدم آیا درست است وقتی کتک می‌خوری و زیر پا لگدکوب می‌شوی فریاد بکشی؟ بهتر نیست با غروری خبیثانه با شکنجه‌گران خود روبرو شوی و با سکوتی تحقیرآمیز به آنان پاسخ دهی؟ تصمیم من فریاد کشیدن بود. این شیوه‌ی آدمی است برای آنکه ردی از خود باقی بگذارد، به آدم‌ها بگوید چگونه زیسته و چگونه جان داده است. آن زمان که هیچ‌چیز باقی نمانده باشد، باید که فریاد کشید. سکوت به‌واقع جرمی‌است علیه انسانیت.

وقتی مردم تصمیم بگیرند آزاد باشند، دیگر هیچ‌چیز جلودارشان نیست. نه شرارت هیچ رژیمی نه هراسی که این حکومت‌ها بر دل عده‌ی اندکی می‌افکنند. در آغاز فقط چند نفر مقاومت می‌کنند، اما درنهایت این راه به آزادی همگان ختم می‌شود.

صدای آدمی را نمی‌توان خاموش کرد. صدا حقیقتی است. صدا زاده‌ی نیاز آدمی به گفتن است. دهان را ببندند، دست‌ها به سخن درمی‌آیند یا چشم‌ها یا روزنه‌های پوست یا هرچه. زیرا تک‌تک ما حرفی برای گفتن داریم، حرفی که سزاست دیگران بستایند یا ببخشایند.

من هرگز امیدم را به آن بالا گره نزده‌ام. همیشه کنجکاو و کنجکاوتر بوده‌ام که ببینم در "پایین" چه می‌گذرد. همیشه می‌توان در رفتار قدرت، بازتابی از آنچه در آن "پایین" است به‌دست آورد. هیچ‌کس نمی‌تواند در خلأ حکومت کند.

کسی که آزادی دیگری را سلب می‌کند، خودش زندانی نفرت است و پشت میله‌های تعصب و کوته‌فکری محبوس مانده. هرگز کاملا آزاد نخواهم بود اگر آزادی فرد دیگری را از او بگیرم، همان‌طور که آزاد نخواهم بود اگر دیگری آزادی‌ام را ازم بگیرد. ستمگر و ستمدیده هردو از انسانیتشان محروم شده‌اند.
_نلسون ماندلا