Status Updates From دوازده داستان: داستان‌های ب...

این ملال آرام و رخوت مدام، این تنبلی سنگین و بی‌تفاوتی خواب‌آور، این میل به سکوت و انزوا از کجا آمده و چگونه در جانم رسوب کرده است؟

شاید آنهایی را که دوست دارم،دیگر نبینم. شاید فلانی و فلانی و فلانی در غیاب من بمیرند.انتهای این شاید به کلمه هرگز متصل است و هرگز کلمه تلخ و تاریکی است که تازگی‌ها، مثل ادراک گنگ مرگ، وارد ذهنم شده و آن پس‌و‌پشت‌ها منتظر خودنمایی نشسته است.

حس می‌کنم زندانی هستم و هیچ‌کس زبانم را نمی‌فهمد. هنوز هم، با یک جور ترس مجهول که ته قلبم ریشه کرده، نماز می‌خوانم( یک روز در میان) و فکر خدا و دنیای بعد از مرگ رهایم نمی‌کند. میان نواختن پیانو و عبادت و گناه می‌چرخم و به هیچ‌کدام اعتقاد ندارم.

حس تازه‌ای‌ست، مثل یک جور درد که توی بدن نیست اما وجود دارد، توی هواست، توی دنیاست، توی تاریکی بیرون است، یک جور زخم یا درد قدیمی که مال همه است.

عادت نداریم از حق خود دفاع کنیم و حقوق خود را در این دیار نمی‌شناسیم. در گذشته هم نمی‌شناختیم و گمان می‌بردیم آنچه داریم از سرمان هم زیاد است، ته مانده میراث اجدادی است.

آسمان آبی یکدست بود، زلال مثل چشمه‌ای از نور ، و وسعت بزرگ، گشوده و سخی و بزرگوار، نگاهش می‌کرد. گوش داد.صدایی نبود جز سکوت بارش برف و خاموشی شیرین مرگ.

دانشگاه را بسته‌اند. شاگردهایم می‌گویند: «مرگ بر فلسفه، مرگ بر ارتجاع» و با مشت‌های جوانشان به دیوارها می‌کوبند. استادها را غیابی محاکمه می‌کنند و در راهروهای دانشکده در جست‌وجوی مفهوم آزادی‌اند.

می‌خواستم همه کارهایم را بکنم و سر فرصت به دنبال او بروم. می‌خواستم اول دنیا را عوض کنم. کتاب‌هایم را بنویسم. اسم و رسم به هم بزنم، برنده شوم و بعد، با دست‌های پر، به دنبال «میم» بروم. خبر نداشتم که عشق منتظر آدم‌ها نمی‌ماند و خط بطلان روی آنها که حسابگر و ترسو و جاه‌طلب‌اند می‌کشد.

چشمم را باز که باز می‌کنم، [باغبان پیر سمج] پشت پنجرهٔ اتاقم منتظر ایستاده و نمی‌فهمد که سرنوشت مغمومِ گیاهانِ ابله و خوشی یا ناخوشی سبزه و چمن و علوفه ربطی به من ندارد (به منِ نویسنده و فیلسوف) و متوجه نیست که حواس من جایی دیگر است، جایی ماوراء اتفاق‌های کوچک زمینی و حادثه‌های حقیر روزانه.

دیواری شیشه‌ای این‌طرفی‌ها را از آن‌طرفی‌ها جدا می‌کند. آنها که می‌مانند و آنها که می‌روند. هر دو دسته غمگین و افسرده‌اند و حرف‌های صامت و نگاه‌های پرحرفشان از قطر آن دیوار شیشه‌ای عبور می‌کند و چون غباری خاکستری روی صورت‌ها می‌نشیند.