Status Updates From دوازده داستان: داستان‌های ب...

این ملال آرام و رخوت مدام، این تنبلی سنگین و بی‌تفاوتی خواب‌آور، این میل به سکوت و انزوا از کجا آمده و چگونه در جانم رسوب کرده است؟

شاید آنهایی را که دوست دارم،دیگر نبینم. شاید فلانی و فلانی و فلانی در غیاب من بمیرند.انتهای این شاید به کلمه هرگز متصل است و هرگز کلمه تلخ و تاریکی است که تازگی‌ها، مثل ادراک گنگ مرگ، وارد ذهنم شده و آن پس‌و‌پشت‌ها منتظر خودنمایی نشسته است.

حس می‌کنم زندانی هستم و هیچ‌کس زبانم را نمی‌فهمد. هنوز هم، با یک جور ترس مجهول که ته قلبم ریشه کرده، نماز می‌خوانم( یک روز در میان) و فکر خدا و دنیای بعد از مرگ رهایم نمی‌کند. میان نواختن پیانو و عبادت و گناه می‌چرخم و به هیچ‌کدام اعتقاد ندارم.

حس تازه‌ای‌ست، مثل یک جور درد که توی بدن نیست اما وجود دارد، توی هواست، توی دنیاست، توی تاریکی بیرون است، یک جور زخم یا درد قدیمی که مال همه است.

عادت نداریم از حق خود دفاع کنیم و حقوق خود را در این دیار نمی‌شناسیم. در گذشته هم نمی‌شناختیم و گمان می‌بردیم آنچه داریم از سرمان هم زیاد است، ته مانده میراث اجدادی است.

آسمان آبی یکدست بود، زلال مثل چشمه‌ای از نور ، و وسعت بزرگ، گشوده و سخی و بزرگوار، نگاهش می‌کرد. گوش داد.صدایی نبود جز سکوت بارش برف و خاموشی شیرین مرگ.