Status Updates From قم رو بیشتر دوست داری یا نی...

یکی از چیزهایی که تو این کتاب برام جالبه که هر فلش فیکشنش که راویِ متمایز و پرداخت شده‌ای داره. فلش فیکشنه ها، به همون خُردی و گزیدگی ولی سرسری رَد نشده که دراماتیک مونولوگو تموم کنه‌. ظرافت داره. "خانه نیستم برگشتم تماس میگیرم" برای مثال راویِ ایران ندیده‌یِ دلتنگ ایران و مادرش دراومده به گمانم.

"سقراط روی پله خاکی بازار می‌نشیند، آهی می‌کشد و پره‌های بینی بزرگش تکان می‌خورد: میدانی، من فقط آرزو کردم. مدینه فاضله آرزویم بود، اما از آن آرزوها نبود که باید روزی جایی در موقعیتی مناسب به آن‌ها جامه عمل پوشاند و شاد شد. فقط آرزو بود."
ص۱۹

داستان اول: "چشماتو ببند، بعدش بهشته": راویِ سیزده ساله ای در آمریکا که به سرنوشت مادربزرگش خیره است. اینکه کِی پیشِ چه کسی بماند.
بُرشی کوتاه و گیرا. تاکیدِ روایت بر زبان جالب بود، رمانتیزه شدنِ روایت کلیشه‌ای و بَد. معماریِ داستان تلاشی برایِ تاثیرِ آنی نداشت و آرام پیش می‌رفت که دوست داشتنی بود ولی تیپ پردازی‌ای که در چنین حجمی از آن راهِ فراری نیست تویِ ذوق میزد.
همین.

"پیش خودم فکر میکردم حتما در سن مادربزرگ آدم ها از زبان بی نیاز می‌شوند و همه زندگی به چند سوال کوتاه و فشرده تبدیل می‌شود که تفاوت های زبانی محوشان می‌کند." ص۱۲