Status Updates From Adolphe: Benjamin Constant ...

ترجیح می‌دادم طبیعت من را ضعیف و میان‌مایه خلق کرده بود تا از ندامت ضایع شدن خودخواسته رهایی می‌یافتم. هر تعریف و تمجیدی از دانش یا هوشمندی‌ام به نظرم ملامتی غیرقابل‌تحمل می‌رسید؛ چنان‌که بازوان قدرتمند اما به زنجیر کشیده شده‌ی ورزشکاری را در اعماق زندانی تحسین کنند.

عواطف آدمی آشفته و مغشوشند، ترکیبی از توده‌ای حس‌های گوناگون که قابل توجیه نیستند. واژه‌ها که همواره زمخت و عامیانه‌اند، می‌توانند نامی به آن‌ها بدهند، اما هرگز نمی‌توانند آن‌ها را توصیف کنند.

ابلهان از اخلاق، جسمی سخت و فشرده و تقسیم‌ناپذیر می‌سازند تا در اعمالشان دخالت نکند و در جزئیات آزادشان بگذارد.

باور داشتم که هیچ هدفی به تلاشش نمی‌ارزد. عجب اینکه به مرور زمان و متناسب با بالاتر رفتن سن، از این احساس کاسته شد. آیا دلیلش این بود که امید همواره با تردید آمیخته است و وقتی زندگی‌مان را ترک می‌کند، تازه روزگارمان جدی اما مثبت‌تر می‌گردد؟ یاشاید زندگی زمانی حقیقی می‌شود که تمامی رویاهای‌مان رنگ می‌بازند، همان‌گونه که با کوچ ابرها، قلهٔ کوه در افق بهتر به چشم می آید؟

Ch.3